Tag Archives: இடஒதுக்கீடு

டிஜிட்டல் பார்ப்பனீயம்

’பார்ப்பனீயம்’ பற்றி பேசினால் பார்ப்பனத் தோழர்கள் கோபித்துக் கொள்கிறார்கள். ‘பூணூல் எதிர்ப்பு’ தவிர்த்து உங்களிடம் வேறு ஆயுதமே இல்லையா என்று கொதித்தெழுகிறார்கள்.

1998ல் தொடங்கி ’டயல்அப் மோடம்’ காலத்திலிருந்து இணையத்தில் புழங்குகிறேன். சமூகத்தில் இப்போது வெளிப்படையாக காட்டிக்கொள்ள முடியாத பார்ப்பனர்களின் சாதிப்பற்றை இணையத்தில் வெளிப்படுத்துவதை, இந்த பதினாறு ஆண்டுகளாக உணர்ந்திருக்கிறேன். இந்த டிஜிட்டல் பார்ப்பனீயத்தை யாரேனும் சுட்டிக் காட்டும்போது அவர்களுக்கு ‘சுர்’ரென்று கோபம் எழுவது இயல்புதான்.

1) குழு சேர்ந்து பார்ப்பனரல்லாதவர்களை கிண்டல் செய்வது. முதல் தலைமுறையாக கல்விகற்று இணையத்துக்கு வருபவர்களை நக்கல் அடித்து துரத்தி அடிப்பது. பிறப்பு, வளர்ப்பு குறித்த inferiority complex ஏற்படுத்துவது.

2) இடஒதுக்கீடு போன்ற விவாதங்கள் வரும்போது ‘தகுதி’ பேசுவது. தகுதி என்பது பூணூலா என்று பதில் கேள்வி கேட்டால், ‘அய்யய்யோ… சாதிவெறி புடிச்சவன்’ என்று கூப்பாடு இடுவது.

3) ‘லைக்’ இடுவது, ‘கமெண்டு போடுவது’, ‘விவாதிப்பது’ போன்ற விஷயங்களில் இருக்கும் partiality. நீண்டகால இணைய விவாதங்களில் நீடிப்பவர்கள் இதை தெளிவாக உணரமுடியும்.

4) மோடி, ஜெயலலிதா என்று அவர்களது தேர்வுகள், எந்த தேசத்தில் வசிப்பவர்களாக இருந்தாலும் unique ஆக இருக்கும். எப்படி எல்லோரும் ஒரே மாதிரி சிந்திக்கிறார்கள், இவர்களை இணைக்கும் ‘சக்தி’ எதுவென்று நமக்கு ஆச்சரியமாக இருக்கும்.

5) ‘ஈழம்’ மாதிரி பிரத்யேகப் பிரச்சினைகளில் எப்போதும் மெஜாரிட்டியான தமிழர்களுக்கு எதிரான வாதங்களையே முன்வைப்பார்கள். அதுவே பார்ப்பனரல்லாத தலைமைக்கு எதிராக திரும்பும் சந்தர்ப்பம் கிடைக்கிறதென்றால், அதையும் பயன்படுத்திக் கொண்டு தாங்கள் முன்பு பேசிவந்தவற்றிலிருந்து அப்படியே ‘யூ டர்ன்’ அடிப்பார்கள்.

6) தமிழர்களை ‘பொறுக்கி’ என்றே இணையத்தில் எப்போதும் விளிக்கும் சுப்பிரமணிய சாமி போன்றவர்களை இவர்கள் கண்டித்ததில்லை. பதிலுக்கு ரீட்விட்டு, லைக்கும் தூள்பறக்கும். ஏனெனில் அந்த விளிப்பு தங்களுக்கு பொருந்தாது என்று அவர்களுக்கு தெரியும். ஆனால் அதே மொழியை எதிர்விவாதம் செய்பவர்கள் பயன்படுத்திவிட்டால், ‘அய்யய்யோ… நாகரிகம் அற்ற காட்டுமிராண்டிகள்’ என்று கூப்பாடு போடுவார்கள். அயல்நாட்டில் எல்லாம் படித்த பேராசிரியர், லஜ்ஜையே இல்லாமல் தன்னை சாதியடையாளத்தோடு சமூகத்தில் முன்வைத்துக் கொள்கிறாரே என்றெல்லாம் யோசிப்பதேயில்லை.

7) ஊழல்தான் நாட்டின் முதன்மைப் பிரச்சினை என்று வாதாடுவார்கள். சாதி, மதவாதப் பிரச்சினைகளை பேசும் விவாதங்களில் பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட வகுப்பினைச் சேர்ந்த அரசியல்வாதிகளின் (லாலு, ராசா பெயர்கள் மாதிரி) பெயர்களை அடுக்குவார்கள். அதாவது இவர்கள் அதிகாரத்துக்கு வரும் பட்சத்தில், இதுதான் நடக்கும் என்பார்கள். இஸ்ரோவிலும் இரண்டு லட்சம் கோடிக்கு மேல் இழப்பு என்று சி.ஏ.ஜி. சொல்லியிருக்கிறதே என்று சுட்டிக் காட்டினால் அப்படியே லீஸில் விட்டுவிடுவார்கள். ஊழல் எதிர்ப்பிலும் கூட இவர்களுக்கு ‘தேர்வு’ இருக்கிறது.

8) ‘பெரியார்’ என்கிற பெயரை தினமும் தேடுபொறி இயந்திரங்களில் தட்டச்சி தேடுவார்கள் போல. மறைந்து நாற்பத்தி இரண்டு ஆண்டுகள் ஆன தலைவரை கற்பனை செய்யவியலா வார்த்தைகளில் அர்ச்சிப்பார்கள். ’பெரியாரை செருப்பால் அடித்திருக்க வேண்டும்’ என்கிற ஹெச்.ராஜாவின் பேச்சு அதனால்தான் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தவில்லை. ஏனெனில் அதைவிட மோசமான வார்த்தைகளை அவர் குறித்து இணையத்தில் வாசித்திருக்கிறேன்.

9) சாதிய அடிப்படைவாதம், மத அடிப்படைவாதம் கொண்டவர்களோடு, அவர்கள் எந்த சாதி, என்ன மதம் என்ற பாகுபாடெல்லாம் காட்டாமல் தற்காலிக கூட்டணி அமைத்துக் கொள்வார்கள். அப்போதைக்கு முற்போக்காளர்கள் மூடிக்கொண்டு போகவேண்டும், அவ்வளவுதான் அவர்களது நோக்கம். ‘விஸ்வரூபம்’ பிரச்சினையின் போது இந்த போக்கை நீங்கள் கண்டிருக்கலாம்.

10) இவர்களோடு ஒத்துப் போகிறவர்களை அடிவருடிகளாக மாற்றிக் கொண்டு, எதிர்நிலை விவாதம் பேசுபவர்களை தேடி அடிக்கும் அடியாட்களாக மாற்றுவது. உதாரணங்கள் தேவையில்லை. அடிபட்டவர்களுக்கு புரியும்.

பட்டியலிட்டுக் கொண்டே போகலாம்.

தீண்டாமை சில இந்திய நகரங்களில் முற்றிலும் ஒழிந்திருக்கலாம். அதன் தாக்கம் குறைந்திருக்கலாம். ஆனால் களம் மாறியிருக்கிறது. ’டிஜிட்டல் தீண்டாமை’ சத்தியமாக இங்கே நிலவுகிறது. உணராதவர்கள் ஒவ்வொருவரும் ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இதற்கு அவர்களே பலியாகப்போவது உறுதி!

யுவகிருஷ்ணா

நீதி சொல்லும் சேதியா? -கி.தளபதிராஜ்


நீதிபதி சந்துரு அவர்கள் 30.10.2013ல் வெளியான இந்து தமிழ் நாளிதழில் “கடைத்தேங்காயும் வழிப்பிள்ளையாரும்” எனும் தலைப்பில் ஒரு கட்டுரை எழுதியுள்ளார்.

அதில் கல்விக்கடனாக 70,000 கோடி ரூபாய் இதுவரை மத்திய அரசு கடன் அளித்துள்ளதாகவும், அதன் விளைவுகள் பத்து ஆண்டுகள் கழித்தே தெரியவரும் என்றும் மத்திய நிதியமைச்சர் ப.சிதம்பரம் தமிழகத்தில் கடந்தவாரம் பேசியதைச் சுட்டிக்காட்டி, “கடன் வாங்கியோரெல்லாம் சிறப்பான பட்டம் பெற்று தகுந்த வேலையில் அமர்ந்து பத்து ஆண்டுகள் கழித்து கடனைத் திருப்பித்தருவார்களா? என்று பொறுத்துத்தான் பார்க்கவேண்டும்”. என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.

கட்டணம் செலுத்தி கல்லூரி செல்ல இயலாத மாணவர்களுக்கு கல்விக்கடன் வழங்குவது குற்றமா? கல்விக்கடன் வழங்குவதை கடைத்தேங்காயும் வழிப்பிள்ளையாரும்” என விமர்சிக்கிறார். கல்விக்கடன் வழங்குவதும், முதல் தலைமுறையாக பயிலும் பட்டதாரி மாணவர்களுக்கு அரசே கல்விக் கட்டணத்தை செலுத்தியதும் சமூக நீதியல்லவா? கடைத்தேங்காய் ஆனாலும், காசுகொடுத்து வாங்கியதானாலும் வழிப்பிள்ளையாருக்கு உடைப்பதால் விரயம் ஆகலாம். கல்விக்கடன் அப்படியா?

இப்படிப்பட்ட கல்விக்கடன்களால்தான் படிப்பறிவே இல்லாத பல்லாயிரக்கணக்கான ஏழைக் குடும்பங்களில் பிறந்த பிள்ளைகள் இன்று கல்லூரி வாயிலை மிதிக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார்கள்.

கடன் வாங்கியோரெல்லாம் சிறப்பான பட்டம் பெற்று தகுந்த வேலையில் அமர்ந்து பத்து ஆண்டுகள் கழித்து கடனைத் திருப்பித்தருவார்களா? என்று பொறுத்துத்தான் பார்க்கவேண்டும் என்று எழுதுகிறார். அப்படியென்ன அவர்கள் மீது வெறுப்பு? சமூக பொருளாதாரத்தில் பின் தங்கிய மாணவர்கள் அப்படிப் படித்து ஏதேனும் பட்டம் பெற்று விடுவார்களோ என்று அஞ்சுவதுபோலல்லவா தெரிகிறது?

சுயநிதிக்கல்லூரிகளில் சேரும் இலட்சக்கணக்காண மாணவர்களுக்கு கல்விக்கடன் அளிக்கப்படுகிறது. அதற்கான விதிமுறைகளை இந்தியன் வங்கிகள் சங்கமும், ரிசர்வ் வங்கியும் ஏற்படுத்தியுள்ளன. தேர்வில் குறிப்பிட்ட மதிப்பெண்கள் பெற்றுவந்தால்தான் வங்கிக்கடன் தொடரும் என்பதும், வங்கியில் வாராக்கடன் வைத்துள்ள நபர்களின் வாரிசுகளுக்கு கல்விக்கடன் வழங்கப்பட மாட்டாது என்பதும் பல வழக்குகளில் சோதனைக்கு உள்ளானது.

தந்தை வைத்த கடனுக்கு மகனை பலிகடா ஆக்கக்கூடாது என்றும், மதிப்பெண் அடிப்படையில் கடன் கொடுத்தால் அம்பேத்கர் போன்ற மேதைகள் உருவாகியிருக்க முடியாது என்றும், ரிசர்வ் வங்கியின் வழிமுறைகளுக்கு சட்ட அடிப்படை இல்லை என்றும் தீர்ப்புகள் வழங்கப்பட்டதாக வேதனையோடு குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

பொறியியல் கல்லூரிகளில் மாணவர் சேர்கைக்கு குறைந்தபட்ச தகுதியும் குறைக்கப்பட்டு விருப்பப்படுவோர் எல்லாம் சேர்ந்து கொள்ளும் வகையில் அரசானைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டதாக எழுதுகிறார்

கணிதமேதை இராமானுஜம் இன்டர்மீடியட் படிப்பில் தோல்வி அடைந்தவர். மதிப்பெண்னே ஒருவரது அறிவாற்றலையோ தகுதியையோ நிர்ணயிப்பதில்லை என்பதற்கு இவரும் ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இன்டர்மீடியட்டில் தோல்வியுற்றதால் வீட்டிற்கு பயந்து வீட்டைவிட்டே வெளியேறினார். அவரது தந்தை 1905ம் ஆண்டு இந்து நாளிதழில் விளம்பரம் கொடுத்து இராமானுஜத்தை கண்டுபிடித்தார். அப்படிப்பட்டவரின் அறிவுத்திறனை கண்டுகொண்ட ஜி.எச்.ஹார்டி என்ற வெள்ளைக்காரர்தான் அவரை கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தில் படிக்க ஏற்பாடுசெய்தார். அதனால்தான் நமக்கு ஒரு கனிதமேதை கிடைத்தார்.பல்வேறு அறிவியற் கண்டுபிடிப்புகளை நிகழ்த்திய தாமஸ் ஆல்வா எடிசன் கூட பள்ளிப்படிப்பில் தோல்வியுற்றவர்தானே?

பொறியியல் படிப்புகளில் நடத்தப்படும் தேர்வுகளில், குறைந்த மதிப்பெண் பெற்று கல்லூரியில் சேர்ந்தவர்களுக்கென தனியாக தேர்வு நடத்தப்படுகிறதா? அல்லது வேறு ஏதேனும் சலுகை காட்டப்படுகிறதா?கல்லூரியில் சேர்ந்தபின் அனைவரும் ஒரே மாதிரியான தேர்வை எழுதித்தானே வெற்றி பெற்று வருகிறார்கள்? இதில் எந்த தகுதி திறமை குறைந்து போயிற்று.

விருப்பப்படுவோர் எல்லாம் சேர்ந்து கொள்ளும் வகையில் அரசானைகள் பிறப்பிக்கப்பட்டதாக அவர் குறிப்பிடும்போது “எதைகொடுத்தாலும் சூத்திரனுக்கு கல்வியைக் கொடுக்காதே” என்கிற வாசகம் தானே நினைவில் வந்து தொலைக்கிறது.

மாணவர்கள் வங்கிகளில் கடன்பெற்று கல்வி பயின்று தொழில்புரிந்து சம்பாதிக்கும் நிலையில் கல்விக்காக வங்கிகளிலிருந்து பெற்ற கடனை திருப்பிச்செலுத்தி, வரும் தலைமுறைக்கும் தொய்வின்றி இத்திட்டம் செயல்பட ஒத்துழைக்க வேண்டியது அவர்களது சமூக பொறுப்பு என்பதில் இருவேறு கருத்துக்கு இடமில்லை.

கல்விக்கடன்கள் மனித ஆற்றலைப்பெருக்குமா?அல்லது வாராக் கடன்களுக்கு வழிவகுக்குமா சரித்திரம்தான் கூறவேண்டும் என்று எழுதும் நீதிபதி அவர்களே கல்விக்கடன் என்பது என்ன வியாபாரமா? மாணவர்களுக்கு கல்வி வழங்குவது நாட்டின் வளர்ச்சியல்லவா? சொத்தல்லவா?

பெரும் தொழிலதிபர்களுக்கு வழங்கப்பட்டு வாராக்கடனில் இருக்கும் நிதியோடு ஒப்பிடுகையில் இந்தக் கல்விக்கடன் எம்மாத்திரம்? குஜராத்தில் நானோ கார் உற்பத்தி செலவில் 60 சதவீதத்தை இடம் மற்றும் மற்ற மற்றதன் வாயிலாக அந்த அரசே ஏற்றுகொள்வதாக ஒரு புள்ளிவிபரம் கூறுகிறது. இப்படி அரசின் நிதி எத்தனையோ வழிகளில் செலவிடப்படுகிறது.அதையெல்லாம் விடுத்து ஏழை மாணவர்களுக்கு வழங்கப்படும் கல்விக்கடன்கள் அவர் கண்களை உறுத்துமானால் அது ஒரு போதும் நீதி சொல்லும் சேதியாக இருக்க முடியாது.

நீதிமன்ற நீதிக்கும் நீதி சொல்வார்

மரியாதைக்குரிய அய்யா நீதிபதி சந்துரு அவர்களுக்கு!

ஆசிரியர் பயிற்சியில் பட்டயம் பெற்றதை மட்டுமே வைத்து வேலை அளிப்பது முறையற்றது. கல்வித்தகுதி பெற்ற அணைவருக்கும் போதிக்கும் திறன் இருக்கும் என்று நம்ப முடியாது.
உள்கட்டமைப்பு வசதியின்றி மாட்டுகொட்டகைகளில் நடத்தப்படும் பயிற்சிப்பள்ளிகளில் தேர்ச்சி பெற்றோரின் உண்மை அறிவை சோதிக்கவே தகுதித்தேர்வு.
மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கு உதவ விழையும் சட்டத்தின் நோக்கம் சமவாய்ப்பு அளிப்பதற்கே. சலுகைகளுக்கு அல்ல. எனவேதான் மதிப்பெண்ணை குறைக்க அவர்கள் போட்ட ரிட் மனுக்களும் உயர் நீதிமன்றத்தில் தள்ளுபடியாயின.

என்று இந்து தமிழ் நாளிதழில் கட்டுரை தீட்டியிருக்கிறீர்கள்!

ஆசிரியர் தொழிலுக்கென்றே அரசால் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்ட ஆசிரியர் பயிற்சி நிறுவனங்கள், மற்றும் கல்விஇயல் கல்லூரிகளில் பயின்று அதற்கான தேர்வில் வெற்றிபெற்று அவர்கள் வாங்கும் பட்டயத்தை “அதை” மட்டுமே வைத்து வேலை அளிப்பது முறையற்றது என்று எப்படி உங்களால் சொல்ல முடிந்தது?.

கல்வித்தகுதி பெற்ற அனைவருக்கும் போதிக்கும் திறன் இருக்கும் என்று நம்ப முடியாது என்று சொல்கிறீர்கள். வழக்கறிஞர் பட்டம் பெற்றவர்களெல்லாம் வழக்குறைக்கும் திறன் பெற்றவர்கள் என நம்ப முடியாது என்று கருதி அன்றைக்கு அரசு அப்படி ஒரு தேர்வை நடத்தியிருக்குமானால் உங்களைப்போன்ற திறமையான பல நீதியரசர்களை நாடு இழந்திருக்குமே?

உள்கட்டமைப்பு வசதியின்றி மாட்டுக்கொட்டகைகளில் நடத்தப்படும் பயிற்சிப்பள்ளிகளில், தேர்ச்சி பெற்றோரின் உண்மை அறிவை சோதிக்கவே தகுதித்தேர்வு என்றால் அப்படிப்பட்ட குறைபாடுகளோடு பயிற்சிப்பள்ளிகள் இயங்குவது யார் குற்றம்? அரசின் பொறுப்பற்ற தன்மைக்கு ஆசிரியர்கள் பலிகடா ஆகவேண்டும் என்பது எந்தவிதத்தில் நியாயம்?

மாற்றுத்திறனாளிகளுக்கும், பட்டியல் இனத்தவர்களுக்கும் தகுதி மதிப்பெண்ணை தளர்த்துவது “சலுகை” என்று எழுதுகிறீர்கள்.இடஒதுக்கீட்டு அடிப்படையில் பல்வேறு துறைகளிலும் பணி நியமணம் செய்யப்படும்போது உயர்சாதியினர் வாங்கிய மதிப்பெண்ணுக்கும் பட்டியல் இனத்தவர் பெற்ற மதிப்பெண்ணுக்கும் வேறுபாடு இருக்கத்தான் செய்யும். இதனால் “தகுதித்திறமை போச்சே” என்று ஆண்டாண்டு காலமாய் அனுபவித்த கூட்டம் அலறியபோது, “எந்தத் தாழ்த்தப்பட்டவன் ஊசிபோட்டு மருந்து வேலைசெய்யாமல் போனது? எந்த பிற்படுத்தப்பட்ட எஞ்சினீயர் பாலம் கட்டி உடைந்து போனது” என்று நறுக்குத்தெறித்தாற்போல் கேட்டவர்தான் கல்விவள்ளல் காமராசர்!.

நீங்கள் சொல்லும் தகுதித்தேர்வில் வெற்றிபெற்றுவிட்டால் மட்டும் போதிக்கும் திறன் ஆசிரியர்களுக்கு வந்துவிடும் என்று எந்த அடிப்படையில் நம்புகிறீர்கள்? இரண்டாண்டுகாலம் ஆசிரியர் தொழிலுக்கென பல்வேறு பயிற்சிகளைக்கொடுத்து அதற்கென அரசால் நடத்தப்படும் தேர்வையும் தாண்டி இந்தத் தகுதித்தேர்வால் என்ன சாதித்துவிட முடியும்? படிப்பறிவு மட்டுமின்றி அர்ப்பனிப்பு உணர்வோடு பணியாற்றும் ஆசிரியர்களே இன்றைய தேவை என்பதை காலம் நமக்கு சொல்லிகொண்டிருக்கிறது. .இவற்றையெல்லாம் இந்த தகுதித்தேர்வு கனித்து விடுமா?

நடைபெற்ற தகுதித்தேர்வுகளில் தேர்ச்சி சதவீதம் குறைந்ததற்கு ஆசிரியர்கள் மட்டுமே காரணமல்ல. கேள்வித்தாள்களே முக்கிய காரணம். அவர்கள் படித்த அவர்கள் வகுப்பெடுக்கக்கூடிய பாடத்திட்டத்திற்கு அப்பாற்பட்டு கேள்விகள் இருந்ததாக பெரும்பாலோர் குற்றம்சாட்டியுள்ளனர். முதுநிலைப்பட்டதாரி ஆசிரியர்களுக்கான கேள்வித்தாளின் தரம் சந்திசிரித்து நீதிமன்றம்வரை சென்றது தாங்கள் அறியாததா?

உயர்நீதிமன்றத்தில் ஆசிரியர் தகுதித்தேர்வு தொடர்பான வழக்கில் சமூகநீதிக்கு எதிராக நீங்கள் அளித்த தீர்ப்பே இன்று வரை தாழ்த்தப்பட்ட,பிற்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கு சரியான நீதி கிடைக்க தடையாக இருக்கிறது என்று நினைக்கும்போது வேதனையாக இருக்கிறது.

பெரியார்.எங்கள் அய்யா இன்று இல்லை.தேவைப்படும்போது பெரியார் தொண்டர்கள் நாங்கள் கருத்து சொல்வதிலும் தவறில்லை என்றே கருதுகிறோம்.

-கி.தளபதிராஜ், மயிலாடுதுறை.

அக்கிரகாரத்தில் பெரியார்!?

தமிழ் மையம் நடத்திய ’சங்கம் 4’ சொற்பொழிவில் `அக்ரகாரத்தில் பெரியார்’ என்ற தலைப்பிலான பி.ஏ.கிருஷ்ணன் உரை குறித்து (பத்ரி ஷேஷாத்ரி எழுத்திலிருந்து) குறிப்பிடத்தக்க ஒரு செய்தி – ‘பெரியார் வன்முறையாளர் அல்ல‘ என்பதை இப்போதுதான் முதலில் பார்ப்பனர்கள் ஒப்புக்கொண்டுள்ளார்கள்.

தவிர,

  • பி.ஏ.கிருஷ்ணனின் உரையில் “1967 ல் தி.மு.க.ஆட்சியைப் பிடிக்கும் வரை பெரியாருக்கு அரசியல் செல்வாக்கு இல்லை” என்று கூறியிருப்பது முழுப்பூசணியை சோற்றில் மறைக்கும் செயல். இதற்குப் பெயர்தான் பார்ப்பனப் புளுகு – அவாளுக்கே உரிய சிண்டு முடியும் பிறவிப் புத்தி.
  • பெரியாருக்கு அரசியல் செல்வாக்கு இல்லையென்றால் இரண்டு முறை அவரைத்தேடி வந்த முதலமைச்சர் பதவியை அவர் நிராகரித்திருப்பாரா?
  • வைக்கம் போராட்டத்தில் வெற்றிபெற்று அனைவருக்கும் கோவில் சாலை திறக்கப்பட்டிருக்குமா?
  • பெரியாரின் இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டத்தால் தமிழ்ப் பண்பாட்டுக்கு எதிரான இந்தி நுழைவு தடுக்கப்பட்டிருக்குமா? ரயில் நிலையப் பெயர்ப் பலகையில் மூன்றாமிடத்தில் இருந்த தமிழ் முதல் இடத்திற்கு வந்திருக்குமா?
  • பெரியாரின் குலக்கல்வித் திட்ட எதிர்ப்புப் போராட்டத்திற்கு அஞ்சி ராஜாஜி பதவி விலகியிருப்பாரா?
  • 1951 ல் சமூக நீதிக்காக, இட ஒடுக்கீடுக்காக முதல் முறையாக இந்திய அரசியல் சட்டம் திருத்தப்பட்டிருக்குமா?
  • ரயில்வே உணவகங்கள் மற்றும் பார்ப்பனர்கள் நடத்திய உணவகங்களில் பிராமணாள் பெயர் பலகை ஒழிந்திருக்குமா?
  • காமராஜர் தமிழக முதலமைச்சர் ஆகியிருப்பாரா?
  • ராஜாஜி மூடிய பள்ளிகளை மட்டுமல்லாமல், மேலும் 10 அயிரம் பள்ளிகளை காமராஜர் திறந்திருப்பாரா?
  • ராஜாஜி தம் செல்வாக்கை பெரியாரால் இழந்திருந்த நிலையில் அண்ணாவுடன் சேர்ந்து கூட்டணி அமைத்திருப்பாரா?

– இப்படி ஆயிரம் வெற்றிகள் பெரியாரின் அரசியல் செல்வாக்கால் நிகழ்ந்துள்ளன; பட்டியல் வேண்டுமானால் கடந்த 75 ஆண்டுகால குடி அரசு, விடுதலை இதழ்களைப் படியுங்கள் பார்ப்பனர்களே.

பெரியார் வாழ்ந்தபோது அவரது போராட்டத்தை, வெற்றியை, அரசியல் செல்வாக்கை தமது பத்திரிகைகளில் பார்ப்பனர்கள் பதிவு செய்யவில்லை என்பதே உண்மை. ஆனால், பெரியார் வெற்றியின் பயனை இன்றைய தமிழகம் அனுபவிப்பதால் அது அடுத்தடுத்த தலைமுறைக்குச் சென்றுவிட்டது. அதனைப் பொறுக்கமுடியாத பார்ப்பனக் கூட்டம் இப்படி ஒப்பாரி வைக்கிறது. ’எதிரியை வீழ்த்தவேண்டுமானால் அதனைக் கண்டு கொள்ளாமல் கமுக்கமாக இரு’ என்ற தந்திரத்தை (conspiracy of silence) பார்ப்பனீயம் கடைப்பிடித்து வந்திருக்கிறது என்பது அண்ணல் அம்பேத்கரின் கூற்று. இதைத்தான் பெரியாரின் போராட்டக் காலத்தில் பார்ப்பனர்கள் கடைப்பிடித்தார்கள். ஆனால், அதனை முறியடித்தவர் பெரியார். பார்ப்பனப் பத்திரிகைகளைக் கண்டித்துப் பேசியும் எழுதியும் மட்டுமல்லாமல், ஒவ்வொரு நாளும் தமிழகத்தின் மூலை முடுக்கெல்லாம் சுற்றிச் சுற்றி பார்ப்பனீயத்தைத் தோலுரித்தார். அந்தத் தாக்கம்தான் இன்றும்  துக்ளக்குகளும், தினமலர்களும், தினமணிகளும் பதறுகிறார்கள். பார்ப்பனீயம் என்ன செய்தும் பெரியாரின் பிரச்சாரத்தை, போராட்டத்தை ஒடுக்கமுடியவில்லை. இவர்களது conspiracy of silence பெரியாரிடம் செல்லுபடியாகவில்லை. ஆகியிருந்தால் இன்று பெரியாரை பற்றிப் பேசவேண்டிய தேவையே அவர்களுக்கு இருந்திருக்காதே!

தவிரவும், தி.மு.க.வினர் யார்? பெரியாரின் கொள்கையைக் கொண்டே உருவான கட்சியினர்தானே. அவர்கள் பெரியாரின் கொள்கைக்கு மாறாக வேறு கொள்கையை உருவாக்கிக் கொள்ளாமல் அவரது கொள்கைக்கு அரசியல் வடிவம் அளித்ததே பெரியாரின் அரசியல் செல்வாக்கின் வெற்றிதானே! மறுக்கமுடியுமா? ராஜாஜியைக் கூட வைத்துக்கொண்டே வெற்றிபெற்ற அண்ணா, பெரியாரிடம் வந்து தன் ஆட்சியையே காணிக்கை ஆக்கினாரே! அதற்குப் பெயர் என்ன? பெரியாரின் அரசியல் செல்வாக்கு இல்லையா?

பெரியாருக்கும் பார்ப்பனர்களுக்கும் என்ன பங்காளிச் சண்டையா? என்னைவிட எவனும் மேலானவன் என்று சொல்லிக் கொள்ளக்கூடாது என்கிற மனித சமத்துவம்தான் பெரியார் பேசியது; இன்று அவரது தொண்டர்கள் பேசுவது. பெரியார் பற்றிய பி.ஏ.கிருஷ்ணன் புரிதல்களை பெரியார் தொண்டர்கள் பெரியாரின் கொள்கை வழியே புரிந்துகொள்கிறோம்.

 எழுதிவைக்கப்பட்டுள்ள முழுமையான உரை பின்னர் வெளிவரும் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார் பத்ரி. நாமும் எதிர்பார்க்கிறோம். பார்ப்பனர்கள் பெரியாரை எப்படிப் பார்த்தனர் என்பதைப் பதிவு செய்வது சரியே! அதில் வரலாற்றுத் தவறுகளும், திரிபுவாதங்களும் இருப்பின் அவற்றுக்குரிய பதில் பின்னர் அளிக்கப்படும்.

ஏன் பார்ப்பனர்களை இன்னமும் விமர்சிக்க வேண்டியதிருக்கிறது?

பார்ப்பனியத்தின் மேலான திராவிடத்தின் தற்காப்புத் தாக்குதல் ஆரம்பித்து நூறு வருடங்கள் ஆகியுள்ள சூழ்நிலையில், திராவிடத்தின் துணைகொண்டு சமூகநீதி சட்டங்களால் மேல்தட்டுக்கு குடியேறிவிட்ட தமிழர்கள் சிலருக்கு, ஒருவிதமான சலிப்பு சமீபகாலமாக ஏற்பட்டிருக்கிறது. “ஏன், இன்னும் பார்ப்பனர்களையே தாக்குகிறீர்கள்?” என்ற கேள்வி அந்த சலிப்படைந்துவிட்ட மக்களுக்கு அடிக்கடி எழுகிறது. எந்த கொள்கையையும் அடுத்த தலைமுறையிடம் கடத்தும் போது அக்கொள்கைக்கான சமகால தேவையையும் உணர்த்தினாலேயொழிய அக்கொள்கையை ஏற்கும் பக்குவம் அத்தலைமுறையினருக்கு ஏற்படாது. ஆகவே சலிப்படைந்திருக்கும் சிலரின் கேள்விகளை நியாயமான கேள்விகளாகவே கொண்டு இக்கட்டுரையைத் தொடர்வோம்.

இன்றைய இளைஞர்கள் பார்வையில் இடஒதுக்கீடு!

இன்றைய இளைஞர்கள் இடஒதுக்கீடு பற்றி குறை கூறுவதைப் பார்த்தால் அவர்களுக்கு அது பற்றிய புரிதல் இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஆனால், அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் போய் கலந்துரையாடலில் கலந்து கொள்ளும் போதும், IIT ல் போய் நேர்முகத் தேர்வில் கலந்து கொள்ளும் போதும், எனக்கு கோட்டாவுல சீட்டு கிடைச்சா போதும் என்று பினாத்த வேண்டியது.
 
இடஒதுக்கீடு என்றால் ஏதோ வறுமை ஒழிப்பு  திட்டம் என்று நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள் இன்றைய நம் இளைய தலைமுறையினர். அது, காலம் காலமாக பிற்படுத்தப்பட்ட, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்கு உயர்சாதியினரால் கல்வி மற்றும் அரசு வேலை வாய்ப்பில் மறுக்கப்பட்ட உரிமையை பெற்றுக் கொடுத்த சமூகநீதி ஆயுதம் என்பது புரியவில்லை. அதனால் தான் பொருளாதார ரீதியான கண்ணோட்டத்துடன் இடஒதுக்கீட்டை உற்றுநோக்குகின்றனர்.
12 ஆண்டுகள் முதல்வாராக இருந்த எம்.ஜி.ஆர் அவர்களுக்கே புரியவில்லை என்பதை நினைக்கும் போது நம் இளைய தலைமுறையை குறை சொல்லி என்ன பயன்!!!
விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்த வேண்டியது சமூகநீதி மீது அக்கறை உள்ள ஒத்த கருத்துள்ளவர்களின் கடமை. சமூகத்தில் ஏற்றத்தாழ்வு இருக்கும் வரையில் இது தொடரும்.