Category Archives: நடப்பு

நண்பர்கள் யார்? தூண்டிவிட்டுக் குளிர் காயும் பகைவர்கள் யார்?

வாட்டாள் நாகராஜ்கள் மட்டுமல்ல. கே.வி.நாராயணா போன்ற மனிதாபிமானிகளும் கன்னட தேசத்தில் உண்டு என்பதைச் சொல்லாமல் சொல்லுகிறது சமீபத்தில் வெளிவந்திருக்கும் ஒரு புத்தகம்.

.
ஒருபக்கம் காவிரி நீருக்கான போராட்டம்
ஓடிக் கொண்டிருந்தாலும்….
மறுபக்கம் இப்படி ஒரு புத்தகமா? என
ஆச்சர்யத்தில் நாம் ஆடிப் போகும் அளவுக்கு
ஒரு செயலைச் செய்திருக்கிறது கர்நாடக அரசு.
.
ஆம்…. கர்நாடக அரசின் “குவெம்பு பாஷா பாரதி”
வெளியிட்டிருக்கிற ஒரு புத்தகம்தான்
நம்மை ஆச்சர்யத்தின் எல்லைக்கே கொண்டுபோய் நிறுத்தி இருக்கிறது.
.
அந்தப் புத்தகத்தின் பெயர் என்ன தெரியுமா? “பெரியார் விசாரகளு”
.
அதுவாகப்பட்டது : “பெரியார் சிந்தனைகள்.”
.

நானூறு பக்கங்களில்
பெண்விடுதலை….
சமூக நீதி….
பெளத்தம்… என 52 தலைப்புகளில் பெரியாரின் சிந்தனைகளை
கன்னடத்தில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.
.
கீழ்வெண்மணியில் நடந்த தலித் படுகொலைகளைக் கண்டித்து
28.12.1968 விடுதலை நாளிதழில் வெளிவந்த
தலையங்கத்தையும் தேடிப்பிடித்து சேர்த்திருப்பது
வரலாற்றைப் படிக்காமலே வரலாற்றைப் படைக்க நினைக்கும்
சிலருக்கு பாடமாக இருக்கும்.
.
இந்நூல் வெளிவருவதற்குப் பின்னணியில் இருந்தவர்தான்
கன்னட பேராசிரியரான கே.வி.நாராயணா.
ஹம்பி பல்கலைக் கழகத்தில் ஒன்பதுமுறை
பதிவாளராகப் பணியாற்றிய பெருமைக்குரியவர்.
அத்தோடு சமஸ்கிருதக் கலப்பில்லாத
கன்னட மொழி வளர்ச்சிக்காக உழைத்து வருபவர்தான்
இந்தக் கே.வி.நாராயணா.
.
பெரியாரின் சிந்தனைகளை
கன்னட மக்களுக்குக் கொண்டு செல்லும் பணிக்கு
பதிப்பாளராகத் துணை நின்றவர்
திராவிடப் பல்கலைக் கழகத்திலும்,
பெங்களூர் பல்கலைக் கழகத்திலும்
தமிழ்ப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய
கார்லோஸ் என்றழைக்கப்படும் பேராசிரியர் தமிழவன்.


.
பலருக்கும் முன்பாகவே எண்பதுகளில்
அமைப்பியல்வாதத்தினை (Structuralism) தமிழகத்தில்
அறிமுகப்படுத்திய முன்னோடிகளில் ஒருவர்தான்
நவீன இலக்கியவாதியான தமிழவன்
.
பெரியாரை கன்னட அறிவுஜீவிகளும் புரிந்து கொள்ளும் வகையில்
கட்டுரைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து மொழிபெயர்த்தவர் பேராசிரியர் சிவலிங்கம்.
.


சிவலிங்கம் தமிழ் பேராசிரியர் மட்டுமில்லை.
கர்நாடக தலித் மக்களின் விடுதலைக்காக
“ஸ்வாபிமானி தலித் சக்தி” என்கிற இயக்கத்தினை
முழுவீச்சோடு நடத்தி வருபவர்.
.
நரபலி கொடுக்கப்பட்ட தலித் இளைஞனின் கொடூரக் கொலையை
உலகின் பார்வைக்குக் கொண்டு வந்த துணிச்சல்….

காதலுக்குத் துணை நின்ற தலித் பெண்ணை
நிர்வாணமாக ஓடவிட்ட கொடூர முகங்களைத் தோலுரித்த துணிவு….
என சிவலிங்கத்தின் பெயரைக் கேட்டாலே கர்நாடக அரசு கதிகலங்கும்.
.
(கடந்தவாரம் பெங்களூரு சென்றபோது
சிங்கிளாக எம்மைச் சந்தித்த இந்த சிங்கத்தைப் பற்றிப்
பின்னர் விரிவாக எழுதுகிறேன்…
.
பல்வேறு பணிச்சுமைகளுக்கு மத்தியில் சுழன்று கொண்டிருக்கும்
இவருடன் கதைக்க விரும்புபவர்கள்
முன்னரே குறுஞ்செய்தி அனுப்பிவிட்டு அழையுங்கள்: 09886346428 )
.
ஒடுக்கப்பட்ட மக்களது விடுதலைக்காக உழைத்துவரும்
இவரோடு மொழிபெயர்ப்பில் கைகோர்த்த மற்றொருவர் நல்லதம்பி.
.
இன்று இவர்கள் விதைத்த விதை
மரமாகி
கிளை பரப்பி
கனி தரும்போது….

கன்னட மக்கள் தங்களது உண்மையான நண்பர்கள் யார்?
தங்களைத் தூண்டிவிட்டுக் குளிர் காயும் பகைவர்கள் யார்?
என்பதை துல்லியமாகப் புரிந்து கொள்வார்கள்.
.
( நன்றி: டுபாக்கூர் பக்கங்கள் – குமுதம் வார இதழ் )

தத்துப்பித்து தீபா! பாவம் பாண்டே!

Deepa  Thanthi TV Interview

தீபாவைப் பேட்டிகண்ட நிகழ்ச்சியை நேற்று மதியம்தான் பார்த்தேன்.

பேட்டியாளர் ரங்கராசு(பாண்டே)வின் ‘கேள்விக்கென்ன பதில்’ நிகழ்ச்சிகளிலேயே ஓரளவாவது சரியான நெறியாள்கைத் தன்மை பளிச்சிட்டது இந்த ஒரு நிகழ்வுதான். அதற்குச் சில காரணங்கள் உள்ளன என்பதும் தெள்ளெனத் தெரிகிறது; அதைக் கடைசி வரிகளில் கூறுகிறேன்.

தீபாவின் ஒட்டுமொத்தப் பதில்களின் சாரம் ஒன்றே ஒன்றுதான்! “என் அத்தையின் சொத்துக்கு நான்தான் முழு உரிமையாளினி; சொத்து என்பதன் பொருள் வீடு-மனை, நிலம்-நீச்சு, பணம்-காசு….. மட்டுமில்லை; ‘அத்தை வகித்த பதவியும், கட்டிக்காத்த கட்சியும் எனக்கே சொந்தம்’ என்னும் சிறுபிள்ளைத்தனமான…. (விருப்பப்படுவோர் ‘பைத்தியக்காரத்தனமான…’ என்றும் போட்டுக்கொள்ளலாம்) ஆசைகள்…. ஆசைகள்…..ஆசைகள்!

அ.இ.அ.தி.மு.க-வில் உறுப்பினராக்கப்பட்டு, நாடாளுமன்ற உறுப்பினராகவும், கொள்கை பரப்புச் செயலாளர் போன்ற கட்சியின் சில முக்கியப் பதவிகளிலும் கோலோச்சிய இவரின் அத்தையான ஜெயலலிதா, ‘எம்ஜியாருக்குப் பின் தாம்தாம்’ என்று உரிமை கோரியதையே ஏற்க முடியாத முணுமுணுப்புகளும், முழக்கங்களும் கிளம்பிய நிகழ்வுகளைக்கூட அறியாத, திராவிட இயக்கமான ‘அ.இ.அ.தி.மு.கவில் உறுப்பினர்’ ஆகக் கூட தமது ஆரியத்தன்மை இடம் கொடுக்காத இந்தப் பச்சை மண்ணை, பக்குவப்படுத்தாமலே அனுப்பியிருக்கிறது ஆர்.எஸ்.எஸ். அந்தப் பெண் கூறும் எதுவுமே உண்மையோடும் நியாயத்தோடும் ஒட்டவில்லை.

பெரும்பாலான கேள்விகளுக்கும், பம்மிய அவரின் பாவங்கள்,
“அடப் பரிதாபமே!” என்பதா?
“இந்தா புள்ளே! எடத்தக் காலி பண்ணு…!’
என்று சொல்வதா? என்றுதான் யோசிக்க வைத்தது.

தீபாவின் ஒட்டுமொத்த பம்மல்களும் சேர்த்து நமக்கு ஒன்றை உணர்த்தியது – ‘தீபா குடும்பத்துக்கும், ஜெயலலிதாவுக்கும் ஆகவே ஆகாது! தமது உடன்பிறப்பான அண்ணன், அண்ணி, அண்ணனின் பிள்ளைகள்… ஆகிய எவரையும் ஜெயலலிதா ஏற்கவில்லை!’ என்பதை தீபாவின் அந்தப் பம்மல்களே பட்டவர்த்தனப்படுத்திவிட்டது.

‘நக்கீரன்’ குறிப்பிட்டது போல, தீபாவைத் தயார்ப்படுத்தி அனுப்பி இருக்கிறது ஆர்.எஸ்.எஸ்! ஆனால், தயாரிப்புத்தான் சொதப்பலோ சொதப்பல். அதற்காகவெல்லாம் ஆர்.எஸ்.எஸ்-சின் திறமையைக் குறைத்து மதிப்பிட்டுவிட முடியாது. விஷமத்தனமானதுதான் என்றாலும்கூட, இதுபோலத்தான் சிலவேளைகளில் மணலில் கயிறு திரிக்கும் ‘விசுத்தனமான’ முயற்சிகளில் மெனக்கெட்டு இறங்கி, ‘மானங்கெட்டுப்போச்சே….!’ என்று தலையில் முக்காட்டைப் போட்டுக்கொண்டு போகும் நிலைக்கு ஆளாகும் ஆர்.எஸ்.எஸ். தீபா விஷயத்தில் அதுதான் நடந்திருக்கிறது.

மைத்ரேயன், சிரிப்பு நடிகர் சேகர் ஆகியோரை ‘உள்ளே’ அனுப்பி வைத்ததில் தொடங்கி, பலவற்றிலும் தோல்வியைத் தழுவிய காவித்தலைமை, கடைசியாய் எடுத்த ஆயுதம்தான் இந்த தீபா என்னும் மணல்….!
அதுவும்கூட ஆற்று மணலில்லை; எதற்குமே உதவாத கடற்கரை மணல்!
இதை மெய்ப்பித்தது ரங்கராசு ஒளிபரப்பிய, தீபாவின் பேட்டி!
தேங்க்ஸ் ட்டூ ரங்கராசு! மெனிமோர் தேங்க்ஸ் ட்டூ ‘மண்ணு’ தீபா!

‘ஆகாத அத்தை’யை, உயிரோடு உள்ளவரை அணுக முடியாத தீபா, இறந்தபிறகு அவரின் அத்தனைக்கும் ஆசைப்பட்டு… மன்னிக்கவும், ஆசைப்பட வைக்கப்பட்டு, ஆட்டுவிக்கப்படுகிறார். பாவம்! ஏதுமற்று ஏமாந்து நிற்கப்போகிறார்; அவரின் சகோதரன் தீபக்குக்கு உள்ள புத்திசாலித்தனம்கூட இல்லை, ஆட்டுவிக்கப்படும் இந்தப் ‘பார்பி பொம்மை’யிடம்!

கடைசியாக ரங்கராசு கேட்ட கேள்விக்கு, தீபா சொன்ன பதிலில் அவரின் ‘பச்சப்புள்ளத்தனமான’ ஆசை அப்பட்டமாக வெளிப்பட்டது…
“அ.இ.அ.தி.மு.க-வின் பொதுச்செயலாளர் ஆகி, முதலமைச்சர் ஆக விரும்புகிறீர்களா?
உங்க அத்தையாலேயே சமாளிக்க முடியாத மிகக் கடினமான பணிகளாச்சே…?”

“நிச்சயமாக! ஏன் முடியாது? நிச்சயம் முடியும்…!” என்றபோது அந்த முகத்தில்தான் எத்தனை ‘பளிச்’!
ஆனாலென்ன….. அதுவும்கூட செயற்கைப் ‘பளிச்’தான்!
“கட்….கட்….”
“லைட்ஸ் ஆன்…”
“டேக்… ஓகே…!” ‘பளிச்’ அது!

பலாபலன்:

சானலின் நிலைப்பாடு சசிகலாவை முன்னிலைப்படுத்த வேண்டும்; ஊடக முதலாளிகளின் போயஸ் தோட்ட விஜயங்களே அதை உறுதிப்படுத்திவிட்டது. ஆனால், ஆர்.எஸ்.எஸ்-சின் ஊடக ஆயுதமான ரங்கராசு போன்றவர்களுக்குத்தான் இது இக்கட்டான காலக்கட்டமாகிவிட்டது.

தமது முதலாளித் தலைமையின் ‘தொழிற்கொள்கை’க்கு மாறாகச் செயல்பட முடியாது; அதே சமயம் ‘கொள்கைத் தலைமையின்’ அற்ப ஆசைகளை நிறைவேற்றியாக வேண்டும். அதன் விளைவே இந்தச் சொதப்பலான பேட்டி.

விளைவு:

இதுவரை எடுத்த எந்தப் பேட்டிகளிலும் இல்லாத அளவுக்கு, தீபாவை நோக்கிய நேர்கொண்ட கேள்விகள்…. ரங்கராசுவின் மனதுக்குள் சசிகலாவும், முதலாளி பாலசுப்பிரமணியனும் வந்து வந்து போனது அவருக்கு நேர்ந்த சோகம்!
திமுகவை ஆதரிக்க வேண்டிய சோகமான நிர்ப்பந்தம் நேர்ந்தபோது, “ஒரு கையால் பூணூலைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக்கொண்டு, மறு கையால் உதயசூரியனுக்கு வாக்களியுங்கள்!” என்று அக்கிரகாரவாசிகளை நோக்கிக் கோரிக்கை வைத்த ராஜாஜி என்ற ராஜகோபாலுக்கு அன்று ஏற்பட்ட சோகம்தான் இன்று ‘தந்தி டிவி’ ரங்கராசுக்கு ஏற்பட்டுவிட்டது.

சில எடிட்டிங்குகள்,
தீபாவை சைடு போசில்…. லாங் ஷாட்டில் ஜெயலலிதா போலவே தோற்றம் வரும்படி கொண்டுவந்தது…
போன்ற சில சில்லறை வேளைகளை மட்டுமே செய்து, தமது காவித்துவ ஆசைகளுக்குத் தீனி போட்டுக்கொள்ள முடிந்தது ரங்கராசு பாண்டேவால்!

மதுரை அன்புமதி

பாப்பாத்தி!(சிறுகதை) -கி.தளபதிராஜ்

பெங்களுர்- நாகூர் பாஸஞ்சர் வண்டியைப் பிடிக்க, சின்னசேலம் ரயில்வே ஸ்டேஷனை அடைந்த போது பகல் 2 மணி!. உச்சி வெய்யில் மண்டையைப் பிளந்தது. டிக்கட்எடுக்கும் கவுண்டரில் கூட்டம் நீண்ட வரிசையில் காத்திருந்தது. மயிலாடுதுறைக்குப் போக ஒரு சீட்டு வாங்கிக்கொண்டு, வண்டி வரும் நேரத்தையும், பிளாட்பாரத்தையும் விசாரித்து இரண்டாம் பிளாட்பாரம் செல்வதற்குள் போதும் போதும் என்றாகிவிட்டது. ரயிலை பிடிக்க கொஞ்சம் சிரமப்பட வேண்டியிருந்தாலும் வண்டியில் ஏறி அமர்ந்து விட்டால் அந்த சங்கடமெல்லாம் ஒரு நொடியில் கரைந்து போய்விடும்!.
கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை பச்சைக் கம்பளம் விரித்து வரவேற்கும் பசுமையான வயல்வெளியும், சிதறிக்கிடக்கும் மல்லிகை மொட்டுகளைப்போல் விளைந்து நிற்கும் நெற்கதிரில், ஒய்யாரமாய் ஊஞ்சலாடி,சிறகடித்துப் பறக்கும் வெள்ளைக்குருவிகளும், செல்லும் வழி எங்கும் நம்மைத் தொடர்ந்து வரும் அடர்ந்த காடுகளும், ரயில் சத்தம் கேட்டு துள்ளித் தெரித்தோடும் ஆட்டு மந்தைகளும் , ரயில்வே லைனை ஒட்டிய குடிசைகளில் நம்மை எதிர்பார்த்து காத்திருந்து “கை” அசைத்து வழியனுப்பும் சின்னக் குழந்தைகளின் குதூகலமும் அற்புதம்!. புதுப்புது மனிதர்களின் ரயில் சினேகம்!. முன்பின் அறியாத முகங்களோடு தயங்கித்தயங்கிப் பேசத்துவங்கி , பின் வண்டியை விட்டு இறங்கும்போது மனமில்லாமல் விடைபெற வைக்கும் அரட்டைக் கச்சேரி! இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.
ரயிலில் பயணம் செய்வது ஒரு சுகம்னா, ரயிலுக்காக காத்திருக்கும் நேரம் கூட ஒரு சுகம் தான். அதிலும், ஆள் அரவமற்றுக் கிடக்கும் சின்ன சின்ன ஸ்டேஷன்களில் அமர்ந்திருப்பது ஒரு தனி சுகம்!. பரந்து விரிந்து சலசலக்கும் ஆலமரங்களும், அந்த சலசலப்பினூடே சின்னஞ்சிறு குருவிகள் எழுப்பும் சில்மிஷ சத்தமும், இலுப்பைப்பூவும், வேப்பம்பழமும் கலந்து தரும் கிராமத்து வாசனையும் …மனசுக்கு எத்தனை சுகம்!
சின்னசேலம் ரயில்வே ஸ்டேஷனில் ஜன நடமாட்டம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. பலர் பக்கத்து ஊரில் நடந்த கோவில் கும்பாபிஷேகத்திற்குச் சென்று திரும்பியவர்கள். பெரும்பாலும் அந்தக் கூட்டம் சேலம் செல்லும் வண்டிக்காகவே காத்திருந்தது. நாகூர் வண்டி வந்து நிற்கும் இரண்டாவது நடைமேடையில் வெய்யிலின் உக்கிரம் தாங்காமல் சிலர் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாய் புதிதாக நடப்பட்டிருந்த மரக்கன்றுகளின் நிழலில் ஒன்டியிருந்தார்கள். சற்றுத் தள்ளி ஆளில்லாத ஒரு மரத்தை தேடிப்பிடித்து அமர்ந்தபோது, விட்டு விட்டு வீசிய மெல்லிய காற்று அந்தப் புங்கன் மர நிழலில் கலந்து இதமாக இருந்தது.
நான் இருந்த இடத்திற்கு பக்கத்தில், கால்மேல் கால்போட்டு, ஒரு கையை தரையில் ஊன்றியபடி, சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருப்பதைப்போல் படுத்திருந்த அந்த முதியவரின் அடிவயிற்றில் ஆறு மாதமே ஆன சிசு ஒன்று வெப்பம் தாங்காமல் நெளிந்து கொண்டிருந்தது. பிபி சீனுவாசும், பி.சுசீலாவும் இணைந்து பாடிய காதல் கீதம் அவரது கைப்பேசி வழியே அந்த இடத்தை நிரப்பியிருந்தது. அவர் அந்தப் பாடல்களை தன்னை மறந்து தலையாட்டி ரசித்துக் கொண்டிருந்தார். ஒவ்வொரு பாடல் முடிந்ததும், அந்தப்பாடலை ஒட்டி அவர் கொடுத்த “கமென்ட்” கேட்டு சிலர் சிரித்தனர்!.
கடிகாரத்தில் இப்போது மணி மூனு ஆகியிருந்தது. வெகுதூரத்தில் ஒலித்த ரயிலின் ஹாரன் சத்தம் கேட்டு வண்டிக்கு வந்தவர்கள் தங்கள் பைகளையும், மூட்டை முடிச்சுகளையும் எடுத்துக்கொண்டு, ரயில் ஏறத் தயாரானார்கள். நான் ஏறி அமர்ந்த பெட்டியிலேயே தன் தோளில் குழந்தையை சுமந்தபடி, கீழே விழாத குறையாக, தட்டுத்தடுமாறி அந்த முதியவரும் ஏறினார். அப்படி ஏறும்போது அவர் கால் பட்டு சிலர் முகம் சுளித்தனர்.

அவருக்கு முன்பே அவரது கைப்பேசி பாடல் சத்தம் அந்தப் பெட்டியில் நுழைந்தது. ஆனால் அவை இப்போது குத்தாட்டப் பாடல்களாக மாறியிருந்தது.
சிலருக்கு அந்தச் சத்தம் எரிச்சலை உண்டாக்கியிருக்கக் கூடும். அவர் தள்ளாடியதைப் பார்த்த ஒரு பூனூல் ஆசாமி “சரியான போதை கேஸ்” என்று முனுமுனுத்தார். “இங்கெல்லாம் டிக்கெட் பரிசோதகர்கள் வரமாட்டார்களா?” என குரலை உயர்த்தினார் ஒரு நடுத்தர வயதுக்காரர். சில மணித்துளிகள் அவரைப்பற்றி மறைமுகமான கிண்டலும் கேலியும் தொடர்ந்தது.

இதற்கிடையே கைப்பேசி அடிக்கடி கைநழுவி விழுவதும், பின் அதை துலாவி அவர் எடுப்பதுமான காட்சி தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது. அதைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு இளைஞர், “பெரியவரே! டிக்கெட் எடுத்தாச்சா?” என்று நக்கலடித்தார். அந்த இளைஞரிடம் தன் சட்டைப் பையில் இருந்த ரயில்வே ஊழியர் அடையாள அட்டையைக் காட்டி “ஐ ஆம் ரயில்வே ஸ்டாஃப்” என்று பெரியவர் சீரியஸ்ஸாக சொல்ல, பெட்டியில் மீண்டும் கிண்டல் கலந்த சிரிப்பு !.

அதையெல்லாம் அவர் கண்டு கொண்டதாக தெரியவில்லை. தன் அருகில் ஒரு துண்டை விரித்து அதில் அந்த குழந்தையை படுக்க வைக்க முயற்சித்தார். தோளிலிருந்து இறக்கியதும் குழந்தை வீல் என்று கத்த ஆரம்பித்தது. கைப்பேசியில் நின்றுபோயிருந்த பாடலை மீண்டும் ஒலிபரப்பி குழந்தையின் நெஞ்சில் இதமாக தட்டிக் கொடுக்க, குழந்தை தூங்கிப்போனது.
பெரியவர் இப்போது தன் கைப்பையில் இருந்த ஒரு கதைப் புத்தகத்தை எடுத்து படிக்கத் தொடங்கினார். அந்த புத்தகத்தின் அட்டையில் மீசையை முறுக்கியபடி ஜெயகாந்தன், எதிரில் அமர்ந்திருப்பவர்களைப் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தார்.
அவ்வப்போது மாறிக்கொண்டிருந்த அந்தப் பெரியவரது முக பாவனை அவர் கதையில் ஒன்றிப்போயிருந்தை உணர்த்தியது. சில நேரங்களில் சில வரிகளை பிறர் காதில் விழும்படி அவர் உரக்கப்படித்தார்.
வண்டி விருத்தாசலத்தை அடைந்த போது குழந்தை அயர்ந்து தூங்கிக்கொண்டிருந்தது. புத்தகத்தை சற்று இறக்கி குழந்தையைப் பார்த்த பெரியவர், மேலேயிருந்த “கை”ப்பையை எடுத்து அரவணைப்பாக குழந்தையின் அருகே வைத்துவிட்டு என்னை திரும்பிப்பார்த்தார். பின் வண்டியை விட்டு மெல்ல கீழே இறங்கினார். அந்தப்பார்வை “நான் வரும்வரை என் குழந்தையை பார்த்துக்கொள்” என்று என்னிடம் சொல்வது போல் இருந்தது.
வண்டி விருத்தாசலத்தில் இருபது நிமிடமாவது நிற்கும். இஞ்சினைக் கழற்றி பின் பகுதிக்கு மாற்ற வேண்டும். வெளியே சத்தமாக இருந்தது. சிலர் ‘கார்டி’ டம் ஆவேசமாக சண்டைபோட்டதை ஜன்னல் வழியாக பார்க்க முடிந்தது. “கக்கூஸில் தண்ணி வரலை. எவ்வளவு நேரம் அடக்கிக் கிட்டு இருக்கிறது?” என்று கத்தினார் ஒருவர். “தண்ணி பிடிக்காம வண்டிய எடுக்கக்கூடாது”. எங்கிருந்தோ ஒரு குரல் ஓங்கி ஒலித்தது. “வண்டியை ஒழுங்காக நிர்வாகம் பண்ண வக்கில்ல. இதுல வேற டிக்கட் காச ஏத்தப்போறானோலாம். மூனு மாதத்துக்கு முன்னால் பதிவு பண்ணினா ஒரு ரேட்டாம்….! மூனு நாளைக்கு முன்னாடி பதிவு பண்ணினா ஒரு ரேட்டாம்…!”. என நீட்டி முழக்கினார் வண்டிக்குள் ஜன்னலோரமாய் குத்துக்காலிட்டு அமர்ந்திருந்த ஆசாமி.
வழக்கமா இந்த வண்டியில் பயணம் செய்பவர்களுக்கு இந்த காட்சி புதிதில்லை. பல முறை நானும் தண்ணி இல்லாமல் அவஸ்தைப்பட்டு, விருத்தாசலத்தில் தண்ணி ஏத்தச் சொல்லியிருக்கிறேன். இப்போது கூட அவர்களோடு சேர்ந்து அந்த முறையீட்டில் கலந்து கொள்ள ஆசைதான். பெரியவர் தனியாக விட்டுச்சென்ற சிசு இருக்கையில் இருந்து புரண்டு கீழே விழுந்து விடுமோ என்கிற பயம் என்னை தடுத்தது. வெளியே அதிகரித்த கூச்சலில் குழந்தை விழிக்கவும், குழந்தைக்கு வாங்கிய பாலை தலும்பாமல் ஒரு கையில் ஏந்தியபடி பெரியவர் தட்டுத்தடுமாறி பெட்டியில் நுழையவும் சரியாக இருந்தது.
அழுத குழந்தையைத் தூக்கி மடியில் போட்டுக்கொண்டார். பால் சூடாக இருந்தது. ஒரு கையால் ஸ்பூனில் பாலை எடுத்து ஊதி ஊதி அவசர அவசரமாக ஊட்ட ஆரம்பித்தார். முதியவரின் கை நடுக்கத்தில் பால் பெரும்பாலும் கடை வாயில் வழிந்தோடியது. பாதி குடிக்கும்போதே குழந்தை மீண்டும் தூங்க ஆரம்பித்தது. தோளில் கிடந்த துண்டை எடுத்து, அருகில் இருந்த வாஷ்பேசினில் நனைத்து, குழந்தையின் முகத்திலும் கழுத்திலும் வழிந்தோடிய பாலை மெல்ல துடைத்து பின் பழையபடியே இருக்கையில் படுக்க வைத்தார். குழந்தை தூங்கிவிட்டதை மீண்டும் உறுதிப்படுத்திகொண்டு, மறுபடியும் புத்தகத்தை கையில் எடுத்து, கதையை விட்ட இடத்தில் தொடர்ந்தார்.
அவர் இப்போது படிக்கும் கதை அவருக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது போலும்; அல்லது அவரது வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு வகையில் அந்த கதை சம்பந்தப்பட்டிருக்க வேண்டும்!. முன்பை விட அடிக்கடி வார்த்தைகளை ரசித்து ஏற்ற இறக்கத்தோடு உரக்கப் படித்தார். அவர் உச்சரித்த வரிகளிலிருந்து அது என்ன கதை என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.
“என்ன பெரியவரே! ஜெயகாந்தன் கதையா? பகல் நேர பாசஞ்சர் வண்டியா?” என்றேன்.

என்னை ஒரு கனம் ஏறிட்டுப் பார்த்து ஒரு மெல்லிய புன்னகையை உதிர்த்தார்.

சின்ன வயசுல அந்த கதையை நானும்படிச்சுருக்கேன். எவ்வளவு அழகா எழுதியிருப்பார். நம்ம மாதிரி ரயில்ல போயிட்டிருந்த ஒரு மிலிட்டரி காரன்கிட்ட …அதான்… அவன் பேருகூட… “அம்மாசி”ன்னு நினைக்கிறேன்!. பசிக்கொடுமை தாங்காமல் தன் கைக்குழந்தையை அந்த மிலிட்டரிக் காரன் கிட்ட கொடுத்துட்டு ஒரு பொண்ணு செத்துப்போவாளே! அந்தக் கதை தானே?.படிச்சுருகேன். ஜெயகாந்தன் கதைன்னா நானும் ஒரு நேரத்துல தேடித்தேடி படிப்பேன்.
“ஆமாம்!.. ஒங்க பேரு என்னா? குழந்தை ஒங்க பேத்தியா?”
“என் பேரையா கேக்குறீங்க? என் பேரு இராவணன். இந்த கதையில் வர்ற மாதிரி இதுவும் ஒரு அனாதைதான். யாரு பெத்தப் பிள்ளையோ? போன வாரம் இதே வண்டியில ஏறுனப்ப தனியா கிடந்துச்சு. நமக்குத்தான் புள்ள குட்டி எதுவும் இல்லையேன்னு அணைச்சுக்கிட்டேன்”.
பெரியவரின் கண்கள் மீண்டும் புத்தகத்தில் புதைந்தது. அமைதியாகக் கடந்த சில மணித்துளிகளுக்குப் பிறகு அந்தக் கதையின் சில வரிகளை அவர் உரக்கப் படிக்கத் தொடங்கினார்.
“மூன்றாம் நாள் மத்தியானம் அந்தச் சின்னஞ்சிறு ரயில்வே ஸ்டேஷனில் தெற்கே இருந்து வரும் பகல் நேரப் பாசஞ்சர் வண்டிக்காகக் கையில் குழந்தையுடன் காத்திருந்தான் அம்மாசி.


தன் தாய்க்குச் செய்யத் தவறிய ஈமக் கடன்களை யெல்லாம் நேற்று ஒரு தாய்க்குச் செய்துவிட்டு, வாழ்க்கையில் தனக்குக் கிடைத்திருக்கும் பொக்கிஷம் போல் அந்தக் குழந்தையை இரவெல்லாம் மார்போடு அணைத்துக் கொண்டு அந்த ரயில்வே ஸ்டேஷனில் காத்திருந்தான் அம்மாசி.


இன்று சரியான நேரத்திலேயே அந்த பாசஞ்சர் வண்டி வந்து நின்றது. தலையும் உடம்பும் ஆட்டம் கண்டு விட்ட அம்மாசி, குழந்தையோடு தனது பைச் சுமையையும் ஒன்றாய் எடுத்துச் செல்ல முடியாமல் முதலில் குழந்தையை ஜன்னல் வழியாக ஒரு அம்மாளிடம் கொடுத்துவிட்டு பையைத் தூக்கிக் கொண்டு உள்ளே சென்றான்.

வண்டியில் இருந்தவர்கள் எல்லாரும் குழந்தையையும் கிழவனையும் மாறி மாறிப் பார்த்தனர். ‘இந்தக் கிழவனுக்கு இவ்வளவு அழகான குழந்தை என்ன உறவு’ என்று நினைத்தார்களோ?

“பொண்ணு… மகளா, பேத்தியா?” என்று விசாரித்தாள் சன்னல் வழியாகக் குழந்தையை வாங்கிய அந்த அம்மாள்.

பிள்ளையே பெறாத அம்மாசி ஒன்றும் யோசிக்காமல் உடனே “பேத்தி!” என்று பதில் சொன்னான்.

குழந்தையின் கன்னத்தில் செல்லமாய்த் தட்டியவாறே மீண்டும் அந்த அம்மாள் “என்ன பேரு?” என்று வினவினாள்.

அந்த நேரத்தில் ரயில் ‘கூ’வென்று கூவிச் சிரித்தது.

‘குழந்தையின் தாயிடம் பெயரைக் கேட்க மறந்து விட்டோமே’ என்று உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டான் அம்மாசி.

ரயிலின் கூவல் நின்ற அதே விநாடியில், தான் கண்டுபிடித்த பெயரை பிரகடனம் செய்தான் அம்மாசி: “பாப்பாத்தி!”

“பாப்பாத்தி! பொருத்தமான பேருதான்!” என்று சிலாகித்தாள் அந்த அம்மாள்.”
பெரியவர் இப்போது கதையை மேற்கொண்டு படிப்பதை நிறுத்தினார்.

நான் அவரையே உற்றுப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன்.

ஒரு நிமிடம் புத்தகத்தை மூடிவிட்டு என்னை ஏறிட்டு பார்க்கிறார்.

“தம்பி என் பேத்திக்கு நான் ‘பாப்பாத்தி’ ன்னு பேரு வைக்க மாட்டேன்!.

நாளைக்கு எவனாவது ” ‘இராவணன்’ குடும்பத்துல ‘பாப்பாத்தி’ ன்னு பேரு இருக்கு. அதனால ‘பாப்பாத்தி’ ங்கிற பேரு ‘திராவிடர்’களைக் குறிக்கும் சொல்!”லுன்னு சொன்னாலும் சொல்லுவான்!”

என்ன தம்பி நான் சொல்றது சரிதானே? எனக் கேட்டு கலகலவெனச் சிரித்தார்.

ரயில் இப்போது வழக்கத்தைவிட வேகமாக‘கூக்கூக்கூ…கூ’ -வென்று கூவி சிரித்தது!

-கி.தளபதிராஜ்

அரசியல் என்பது வெறும் வெற்றி தோல்விகளால் முடிவு செய்யப்படுகிற ஒரு புறப்பொருள் அல்ல

அரசியல் என்பது வெறும் வெற்றி தோல்விகளால் முடிவு செய்யப்படுகிற ஒரு புறப்பொருள் அல்ல, அது ஒரு உயிரியக்கக் கோட்பாடு, கட்சிகள், தலைவர்கள் இவற்றை எல்லாம் தாண்டி ஒவ்வொரு தனி மனிதனின் மனதில் இருந்தும் உருவாக்கப்படும் ஒரு வாழ்வியக்க ஆற்றல், தனக்குள் உருவகித்துக் கொண்ட பல்வேறு சிந்தனைகளின் கூட்டுத் தொகுப்பை உள்ளீடு செய்து சமூக இயக்கத்தோடு தனி மனிதர்கள் இணையும் ஒரு அளப்பரிய வெளி அது.

கடந்த மூன்று மாதங்களாக தமிழ்ச் சமூகத்தின் ஒவ்வொரு மானுடனின் ஆழ்மனமும் இசைந்து உருவாக்கிய ஒரு இயக்கம் ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கைப்பற்றுவதில் முடிந்து விடும் என்று நான் நம்பவில்லை. அதிமுக வின் தலைமைக்கும், அதன் அரசியல் கோட்பாடுகளுக்கும் ஒரு எல்லை வகுத்துக் கொடுத்திருகிறார்கள் வாக்காளர்கள், சட்டமன்ற இயக்கங்களிலும், சட்டமியற்றும் நிலைப்பாடுகளிலும் ஏறத்தாழ சரிபாதியான ஒரு எதிர்க் கட்சியை அவர்கள் கடந்து வர வேண்டும்.

முன்னைப் போல முழு வீச்சில் தான்தோன்றித்தனமாக ஜெயாவால் இயங்க முடியாதபடி ஒரு வலிமையான எதிர்கட்சி வரிசையை எமது மக்கள் உருவாக்கிக் கொடுத்திருக்கிறார்கள், ஆட்சி அதிகாரத்தைக் கொடுக்கவில்லை என்றாலும் தி.மு.க என்கிற சமூக இயக்கத்தின் வேர்களை மீண்டும் வலிமைப்படுத்தி, அதன் குறைகளைக் களைந்து கொண்டு மீண்டெழ ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்ததோடு மட்டுமல்லாது, பாராளுமன்றத்தின் மாநிலங்களவைக்கும் கணிசமான உறுப்பினர்களை வழங்கும் வாய்ப்பையும் தி.மு.க வுக்குக் கொடுத்து தேசிய அளவில் அந்தக் கட்சியின் முக்கியத்துவத்தையும் இந்தத் தேர்தல் மூலம் உயர்த்திக் கொடுத்திருக்கிறார்கள்.

மதச் சார்பும், பார்ப்பனீய உள்ளீடுகளும் நேர்த்தியாகச் செய்யப்படுகிற மோடியின் தலைமையிலான பாரதீய ஜனதாக் கட்சிக்கும் கூட இந்த திராவிடக் கட்சிகளின் முழுமையான வெற்றி ஒரு வலிமையான “செக்”.

ஆக, எல்லா வகையிலும் இந்தத் தேர்தல் திமுகவைப் பொருத்தவரை நேர்மறையான நம்பிக்கைகளை வழங்கி இருக்கக் கூடிய தேர்தலே, வருத்தம் தரக்கூடிய சில நிகழ்வுகளாக சிலவற்றை இந்தத் தேர்தல் நமக்குச் சொல்கிறது, சட்டமன்றத்தில் முழுமையாக பங்களிப்பை இழந்திருக்கும் இரண்டு இடதுசாரிக் கட்சிகளின் தோல்வி உண்மையில் மக்களின் தோல்வியே, ஆனால், அது முழுக்க முழுக்க அவர்களாகவே விரும்பி ஏற்றுக் கொண்ட தற்கொலை முயற்சி.

வை.கோ என்கிற பரிதாபமான பழி தீர்க்கும் வன்மம் கொண்ட ஒரு மனிதனின் மண்குதிரையை நம்பி அவர்கள் ஆற்றில் இறங்கிக் கரைந்து போனார்கள். விஜயகாந்தின் தோல்வி, பிரேமலதா என்கிற இன்னொரு பாசிசத் தலைமையை உருவாக்கும் ஆபத்தில் இருந்து எமது மக்களைக் காப்பாற்றி இருக்கிறது, விஜயகாந்தின் அரசியல் பேரங்களையும், கோட்பாடுகளற்ற அரசியல் இயக்கத்தையும் மக்கள் வலிமையான இரும்பு ஆப்படித்து காலி செய்திருக்கிறார்கள், தனித்துவமான தங்கள் அரசியல் உணர்வால் தேமுதிக என்கிற நச்சுப் பாம்புக்கு சமாதி கட்டி அனேகமாக அழித்து விட்டார்கள்.

கூடா நட்பு கேடாய் முடிந்ததைப் போல, அண்ணன் திருமாவளவன், வை.கோ என்கிற தனிப் பகை அரசியல் செய்யும் ஒரு அரசியல் தரகரிடம் வீழ்ந்து போயிருக்கிறார், தேர்தல் கமிஷனின் அங்கீகாரம் என்கிற கனவைக் கூட நனவாக்க முடியாமல் அவரை இந்தமுறை அழித்தவர் வை.கோ என்கிற தரகர் மட்டும்தான், மருத்துவர் கிருஷ்ணசாமியின் தோல்வி பல்வேறு ஐயங்களைத் தோற்றுவிக்கும் தோல்வி மட்டுமன்றி, அவர் இன்னும் இணக்கமான அரசியலை ஏனைய ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் அரசியல் இயக்கங்களோடு செய்ய வேண்டிய ஒரு அழுத்தத்தை அவர் சார்ந்த சமூகத்துக்கும் உருவாக்கி இருக்கிறது.

பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் ஆதிக்க சாதி அரசியலுக்கும், அதீத ஆசைகளுக்கும் மீண்டும் ஒருமுறை மக்கள் ஆப்படித்துப் பாடம் கற்றுக் கொடுத்திருக்கிறார்கள், ஆனாலும், அவர்களின் தன்னம்பிக்கையையும், வாக்கு வங்கியையும் கொண்டு நேர்மறையான மாற்றங்களை நோக்கி அவர்கள் பயணித்தால் மக்களின் நன்மதிப்பை பெறுவதற்கான எல்லா வாய்ப்புகளும் உண்டு. தமிழ் மாநிலக் காங்கிரஸ் கட்சி மீண்டும் கலைக்கப்பட்டு காங்கிரஸ் பேரியக்கத்தொடு இணைந்து விடுவதற்க்கான எல்லா சாத்தியக் கூறுகளும் வரும் நாட்களில் உண்டு. பாரதீய ஜனதாக் கட்சியை தமிழ் மக்கள் ஒருபோதும் ஏற்றுக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்பதை பிணைத் தொகை இழந்த அவர்களின் தலைவர்கள் உணர்ந்து கொள்வார்கள்.

இறுதியாக அண்ணன் சீமானின் கனவுகள் வெகுதொலைவில் விண்மீன்களுக்கு அப்பால் நிலை நிறுத்தப்பட்டது என்றாலும், அரசியலின் அரிச்சுவடியை இப்போது தான் படிக்கத் துவங்கி இருக்கும் அவரது பயணம் பல பாடங்களைக் கற்றுக் கொள்ள வேண்டும், ஈழம் எமது இதயத்தில் ஆறாமல் இருக்கும் வடு என்றாலும், அது மட்டுமே இங்கு அரசியல் இல்லை என்பதை நாம் தமிழர் கட்சியின் உடன்பிறப்புகள் விரைந்து உணர வேண்டும்.

ஆளுங்கட்சியின் வலிமையான பல தலைவர்களை எல்லாம் தங்கள் வாக்கு வலிமையால் விரட்டி அடித்திருக்கிறார்கள் எம்மக்கள், பல இடங்களில் எளிய மக்கள் பணியாளர்களைத் தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள், தொடர்ந்து செய்யப்படும் அரசியல் பரப்புரைகளாலும், விழிப்புணர்வுப் பாடங்களாலும் தான் பணத்துக்காகவும், பல்வேறு உடனடித் தீர்வளிக்கும் புறக்காரணிகளுக்காகவும் வாக்களிக்கும் பாமர மக்களையும், அவர்களின் அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் மாற்ற முடியும், கட்சிகளைத் தாண்டி, தலைவர்களைத் தாண்டி அப்படி ஒரு அரசியல் மயப்படுத்தலை நாம் தொடர்ந்து செய்வோம்.

இந்தத் தேர்தல் காலக் கொண்டாட்டங்களில் எனது அரசியல் நிலைப்பாடோ, சொற்களோ மாற்று அரசியல் இயக்கங்களில் இருக்கும் யாரையேனும் புண்படுத்தி இருந்தால் அது தனி மனிதர்களுக்கு எதிரான வன்மமோ பகையோ அல்ல என்பதை உணருங்கள், அரசியல் ஒரு மேம்பட்ட சமூகத்துக்கான வழிமுறை, மாற்று வழிகளில் பயணித்தாலும் நமது ஒற்றை இலக்கு தமிழ்ச் சமூகத்தின் மேன்மை என்பதே இறுதியான உண்மை.

வெற்றி பெற்று ஆட்சி அமைக்கப் போகும் அதிமுகவின் தலைவியும், தமிழக முதல்வருமான ஜெயலலிதாவுக்கு நெஞ்சார்ந்த வாழ்த்து, உங்களைத் திருத்திக் கொண்டு இன்னும் சிறப்பான மக்கள் பணியாற்ற முயற்சி செய்யுங்கள், தி.மு.கவின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் அறவழியில் நின்று வரும் ஐந்தாண்டு காலமும் உங்கள் ஆட்சிக்கு உதவும் வகையில் அவர்களை நேர்மையோடும், முதிர்ச்சியோடும் அணுகுங்கள்.

இறுதியாக திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் என்பது அழிக்க முடியாத சமூகப் பேரியக்கம் என்பதை மூதறிஞர் கலைஞர் மீண்டும் ஒருமுறை தனது கடின உழைப்பாலும், அரசியல் முதிர்ச்சியாலும் உணர்த்தி இருக்கும் மகிழ்ச்சியில் புதிய தலைமுறையின் அகப்பொருளாய் இந்த இயக்கத்தை மாற்றுவோம்.

 – கை. அறிவழகன்

தோல்வி அல்ல இது

தோல்வி அல்ல இது, உயிர்ப்போடும், கொண்ட கொள்கைகளோடும் பீனிக்ஸ் பறவையாகத் தான் எழுந்து வந்திருக்கிறோம், அதிமுகவுக்கு ஒரே எதிரிதான், திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்துக்குப் பல எதிரிகள்.

அதிகாரப் பசியும், துரோக வரலாறும் கொண்ட சகுனிகள் மறைமுகமாக பாசிச ஜெயாவுக்கு முட்டுக் கொடுத்த வாக்குச் சிதறல், மதவாத முகமான ஆர்.எஸ்.எஸ் கும்பலுக்கு எல்லா இடத்திலும் ஒரு நாற்காலியைப் போட்டு வளர்க்கும் முதலாளித்துவ ஊடகங்கள், சாதிய ஆற்றல்களை ஒன்றிணைத்து சமூகத்தைப் பிளவு செய்த ஒற்றைச் சாதி ஆதிக்க ஆற்றல்கள்.

அடக்குமுறையை நிர்வாகத் திறன் என்று பறைசாற்றிய அடிமை அரச அலுவலர் கூட்டம், ஊழலில் திளைத்த பணம், நடுநிலை என்கிற பெயரில் திமுகவுக்கு எதிராக எப்போதும் ஒப்பாரி வைக்கும் பார்ப்பனீய வன்மம் கொண்ட கும்பல் என்று திசையெங்கும் பரப்பப்பட்ட அவதூறுகளையும், தடைகளையும் தாண்டியே 100 சட்டமன்றத் தொகுதிகளில் பணியாற்ற எம்மக்கள் எங்களைத் தேர்வு செய்திருக்கிறார்கள்.

சமூக நீதியின் மீது அளவற்ற பற்றுதலும், நல்லிணக்கமும், நம்பிக்கையும், அரசியல் அறிவாற்றலும் கொண்ட மிகப்பெரிய ஒரு இளைஞர் படை தி.மு.கவில் வளர்ந்து வருவதை இந்தத் தேர்தல் முடிவுகள் தெள்ளத் தெளிவாக நமக்குச் சொல்கிறது. ஏறத்தாழ 110 சட்ட மன்ற உறுப்பினர்கள் தமிழ்ச் சமூகத்தின் நம்பிக்கையை வென்று காட்டியிருப்பதை மிகப்பெரிய தோல்வியைப் போலச் சித்தரிப்பார்கள், அழிந்தோம், காணமல் போனோம் என்றெல்லாம் இன்னும் சில நாட்களுக்குப் பேசுவார்கள்.

உண்மையில், இத்தனை எதிர்களையும் தாண்டி உயிர்ப்போடும், எழுச்சியோடும் எழுந்து வந்ததைக் கொண்டாடுங்கள், நாமே பாதித் தமிழகத்தின் மக்களுக்குப் பணியாற்றப் போகிறோம், பதவியும், அதிகாரமும் மட்டும்தான் ஜெயாவுக்கு, மிகச் சிக்கலான ஒரு காலத்தில் இந்திய தேசத்தின் தென் மூலையில் இருக்கும் ஒரு பழமையான இனத்தின் சமூக நீதியின் மீதான நம்பிக்கையும், எழுச்சியுமே திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தின் இந்த வெற்றி.

முதல்வருக்கும் மேலான நம்பிக்கையையும், பொறுப்பையும் மீண்டும் வென்று காட்டியிருக்கிறார் தலைவர் கலைஞர். அரசியல் என்பது ஆட்சி அதிகாரத்தை நுகரும் பதவிகளால் காட்டப்படும் கட்டிடம் அல்ல, மாறாக, வருங்கால சந்ததியை வழிநடத்தி அறமும், ஆற்றலும் கொண்ட மேம்பட்ட சமூகத்தை உருவாக்கும் ஒரு பாதை, நாம் சரியான பாதையில் தான் இருக்கிறோம், இந்த வெற்றியைக் கொண்டாடுவோம்.

– கை.அறிவழகன் 

இந்து நாளிதழ் திருமா பேட்டி! -ஒரு விமர்சனம் கி.தளபதிராஜ்

தோழர் திருமா அவர்களுக்கு, வணக்கம்!


இன்றைய ‘இந்து’ தமிழ் நாளி தழில் மூன்றாவது நாளாக உங்கள் பேட்டி வெளிவந்துள்ளது. அரசியல் களத்தில், மாற்றுத் தளத்தில் நின்றாலும், மாறாத கண்ணியத்திற்கு சொந்தக்காரர் என நிரூபித்திருக் கிறீர்கள்.

தமிழகத்தின் பெரிய கட்சிகளான திமுக, அதிமுக இரு கூட்டணி களிலும் இருந்திருக்கிறீர்கள். நெருங்கிப் பழகுவதில் கலைஞர், ஜெயலலிதா இருவரும் எப்படி? ஜாதிய மேலாதிக்கத்தை அங்கு உணர்ந்திருக்கிறீர்களா? என்ற கேள்விக்கு….

‘ஜெயலலிதாவை அடிக்கடி சந்திக்கவோ, நீண்ட நேரம் உரை யாடவோ வாய்ப்பே கிடைத்த தில்லை. ஒரே ஒருமுறைதான் அவரை சந்தித்திருக்கிறேன். ஆனால் கலைஞரை பலமுறை சந்திக்கவும், நெடுநேரம் அவருடன் உரையாட வும் வாய்ப்பு கிடைத்திருக்கிறது.

அரசியலைத் தாண்டியும் தனிப்பட்ட முறையில் ஒரு நெருக் கத்தை என்னிடத்தில் காட்டினார். என் உடல்நலம், எதிர்கால வாழ்க்கை தொடர்பாகவெல்லாம் அக்கறையோடு பேசியிருக்கிறார். கலைஞரைப் பொறுத்தவரை வெறும் அரசியல் ஆதாயம் என்றில்லாமல், எங்கள்மீது உண்மையாகவே ஒரு அக்கறையை வெளிப்படுத்துபவராக உணர்ந்திருக்கிறேன்’’ என பதிலளித்திருக்கிறீர்கள்.

நேற்றுவரை ஓரணியில் இருந்து விட்டு இன்று அணி மாறியதும் சகட்டுமேனிக்கு வசைபாடும் அரசியல் தலைவர்களுக்கு மத்தியில் உங்கள் பதில் உங்களை ஒருபடி உயர்த்தி நிறுத்தியிருக்கிறது

2.4.2016 தேதியிட்ட ‘விடுதலை’ ஞாயிறு மலரில் தங்களைப்பற்றிய ஒரு கேள்விக்கு ‘‘அரசியலில் அவர் முடிவு எது என்றாலும், எப்போதும் நம் அன்புக்குரியவரே திருமாவள வன்’’ என்று தமிழர் தலைவர் வீரமணி அவர்கள் அளித்த பதில் எவ்வளவு சரியானது என்பது இப்போது பலருக்கும் புரிந்திருக்கும்

அதேவேளையில் ‘இந்து’ நாளிதழ் பேட்டியில் மேலும் ஒரு கேள்விக்கு தாங்கள் பதிலளித்தபோது, ‘‘விளிம்புநிலை அரசியலைப் பேசும் கட்சிகளை ஒருங்கிணைத்து, குறைந்தபட்ச பொதுத்திட்டத் தின்கீழ் கூட்டணி அமைத்து, ஒரு கூட்டாட்சிக்கான முயற்சிகளைத் தொடங்குவது எனும் முடிவுக்கு வந்தோம்’’ எனக் கூறியிருக்கிறீர்கள்.

தோழர் திருமா அவர்களே, நீங்கள் கூட்டு சேர்ந்திருக்கும் தேமுதிகவும், தமாகாவும் விளிம்பு நிலை அரசியல் பேசும் கட்சிகளா? அவர்களது அரசியல் வரலாற்றில் விளிம்புநிலை மக்களுக்கான போராட்டமோ, செயல்பாடோ இருந்ததாக உங்களால் விரல் விட முடியுமா?
கம்யூனிஸ்டுகள் மட்டும் என்ன?

தேசிய முன்னணி ஆட்சிக்காலத் தில் மலைவாழ் வகுப்பைச் சார்ந்த ஜி.ஜி.ஸ்வெல் குடியரசுத்தலைவர் பதவிக்கான வேட்பாளராக நிய மிக்கப்பட்டபோது அதே அணியில் அதுவரை அங்கம் வகித்த சிபிஎம் சங்கர்தயாள் சர்மாவைத்தானே ஆதரித்தது?

மேற்கு வங்கத்தில் 1980 இல் நடைபெற்ற சிபிஎம் ஆட்சியில் காபினட் அமைச்சராக ஒரு தாழ்த்தப்பட்டவரையாவது நிய மித்தது உண்டா?

கேரளாவில் 1987 இல் நடை பெற்ற தேர்தலில் மார்க்சிஸ்டுக் கம்யூனிஸ்டுக் கட்சி சார்பில் முதல் அமைச்சருக்கான வேட்பாளராக முன்னிறுத்தப்பட்ட ஈழவ சமுதா யத்தைச் சேர்ந்த கவுரி அம்மையார் தேர்தல் வெற்றிக்கு பின்னர் முதலமைச்சராக்கப்படாதது ஏன்?

இப்படி எத்தனையோ குற்றச் சாட்டுகளை ‘விடுதலை’யும் அடுக்கியிருக்கிறது. அதற்கான நேர்மையான பதில் காம்ரேடு களிடமிருந்து இதுவரை வந்த துண்டா?

திமுகவைவிட இந்தக் கூட்டணி எந்த வகையில் நீங்கள் எதிர்பார்க் கும் விளிம்பு நிலை அரசியலை முன்னெடுக்கப் போகிறது?

அதிமுக, பாஜகவோடு கூட்டணி இல்லை என்பது தேர்தல் நாடகம். பாஜகவோடு கூட்டணி அமைத் தால் தமிழக தேர்தல் களத்தில் அதிமுகவின் வெற்றியை அது எந்தளவு பாதிக்கும் என்பதை ஜெயலலிதா நன்றாகவே உணர்ந் திருக்கிறார்.

ஒருவேளை அதிமுக வரும் சட்டமன்ற தேர்தலில் வெற்றி பெறுமாயின் (அப்படி நடக்க வாய்ப்பில்லை) மதவாத மத்திய பாஜக ஆட்சியோடு கைகோர்த்து ஒடுக்கப்பட்ட, மற்றும் சிறுபான்மை மக்களுக்கு எதிராக அவர்கள் ஏற்படுத்தும் விளைவை சரிப்படுத்த இன்னும் எத்தனை ஆண்டு உழைப்பை நீங்கள் குறிப்பிடும் உண்மையான விளிம்பு நிலை அரசியல் பேசும் இயக்கங்கள் விலை கொடுக்க நேரிடும்? என்பதை ஒருகணம் யோசித்துப் பாருங்கள்.

தந்தை பெரியார் அவர்கள் 1972 ஆம் ஆண்டு தன் பிறந்தநாள் மலரில்… ‘‘நான் சற்று மகிழ்ச்சி, சிறிது உற்சாகம் கொள்ளுகிறேன் என்றால், இன்று நமக்கு வாய்த்திருக்கும் திமுக ஆட்சிப் பணிகளால்தான். காரணம் என்னவென்றால், இதற்கு முன் இருந்த ஆட்சியின் யோக்கி யதைகளை அவைகளால் நாட்டுக்கு, சமுதாயத்திற்கு ஏற்பட்ட கேடுகளை ஒழித்துக்கட்டாததால் சமுதாய விஷயத்தில், ஜாதி அமைப்பு விஷயத்தில், கல்வி விஷயத்தில் எப்படி நடந்து கொண்டார்கள்? என்ன கொள்கை மேற்கொண் டார்கள்?

என்பவைகளை சிந் தித்தால் தெரியவரும். ஏதாவது பொல்லாத வாய்ப்பால் இப் போதைய இந்த திமுக (கலைஞர்) ஆட்சிக்கு ஏதாவது மாறுதல் காலம் ஏற்பட்டால், வேறு எந்த ஆட்சி வரும்? அதன் பலன் என்ன ஆகும்? என்பவைகளை சிந்தித்தால் பெரும் பயம் ஏற்படுகிறது’’ என்று குறிப் பிட்டிருந்தார். அதை நினைத்துப் பார்க்கையில், ஒவ்வொரு சமூக நீதிப் போராளிக்கும் அந்த பயம் இப்போது வந்து போவது இயற்கை.

தோழர் திருமா அவர்களே இவை நீங்கள் அறியாத செய்தி இல்லை. ஒருவேளை எதிர்பாராத முடிவுகள் தமிழக தேர்தலில் ஏற்படுமாயின் உங்கள் மனசாட் சிக்கே உங்களால் பதில் சொல்ல முடியாது என்பது மட்டும் உண்மை!.

‘‘சமன்செய்து சீர்தூக்கும் கோல்போல் அமைந்தொருபால்
கோடாமை சான்றோர்க்கு அணி’’-வள்ளுவர்

குறிப்பு: கொஞ்சம் அதிர்ச்சி! ‘தி இந்து’ (தமிழ்) பேட்டியில் ஓரிடத்தில்கூட தந்தை பெரியாரையோ, திராவிடர் கழகப் பணிகளையோ கண்டு கொள்ளாதது ஆச்சரியமே!

(விடுதலை ஞாயிறு மலர் 17.4.2016)

“கருணாநிதி ஒரு துரோகி’ என்பது திட்டமிட்ட சதி – ஓர் ஈழத் தமிழரின் கருத்து

மிழர்கள் உலகில் பத்துக் கோடி என்று சொல்வார்கள். சீமானின் மரபணு சோதனைக் கூடத்தில் பரிசோதனை செய்து, மற்றவர்களை கழித்து விட்டால் கூட, ஒரு ஆறு கோடி வரும்.

எப்படிப் பார்த்தாலும் உலகில் தமிழர்கள் ஒரு பெரிய இனம். பழமை வாய்ந்த மொழிகளில் ஒன்றை பேசுகின்ற இனம். அறிவு வளம் மிக்க பலரைக் கொண்டிருக்கும் ஒரு இனம்.

இந்த இனம் போரில் எப்படித் தோற்றது என்ற கேள்வி ஒரு புறம் இருக்கட்டும். போர் முடிந்த 7 ஆண்டுகள் ஆன பிறகும் ஒரு வீரியம் மிக்க போராட்டத்தை நடத்துகின்ற வலிமை இந்த இனத்திற்கு எப்படி இல்லாமல் போனது?
ஆபிரிக்காவில் சில இலட்சங்களைக் கொண்டிருக்கும் இனங்கள் அழிக்கப்பட்டு, அவைகள் மீளவும் எழ முடியாமல் போன ஒரு யதார்த்த நிலையை புரிந்து கொள்ள முடியும். உலகம் முழுவதும் கோடிக் கணக்கில் வாழ்கின்ற தமிழர்களால் ஏன் எழ முடியவில்லை?

இரண்டாம் உலக யுத்தத்தில் பேரழிவை சந்தித்த யூதர்கள், யுத்தம் முடிந்த அடுத்த ஆண்டே தமக்கு என்று ஒரு நாட்டை உருவாக்கிய வரலாறு எல்லாம் எம் கண் முன்னே இருக்கிறது.
யூதர்களோடு தம்மை ஒப்பிடுகின்ற தமிழர்களால் ஒரு பலமான இனமாக இன்றுவரை தம்மை மீளக் கட்டமைத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.

உலகெங்கும் வாழும் தமிழர்களுக்குள் திட்டமிட்ட ஏற்படுத்தப்பட்ட பிளவு இதற்கு விடையாக இருக்கிறது.
ஈழத்தில் தமிழர்கள் தம்மை சிறுபான்மை இனமாக கருதாத ஒரு காலம் இருந்தது. அயலில் உள்ள தமிழ்நாட்டின் மக்களையும் சேர்த்து, தம்மை பெரும்பான்மை என்று கருதுகின்ற ஒரு காலம் இருந்தது.

ஆனால் இறுதிப் போரில் ஈழத் தமிழர்களுக்கு உதவியாக தமிழ்நாடு இருக்கவில்லை. அதற்கு காரணம் தமிழ்நாட்டின் முதலமைச்சராக இருந்த ஒரு தனிப்பட்ட நபர் அல்ல. தமிழ்நாட்டிற்கு அதிகாரங்கள் எதுவும் இல்லை என்பதுதான் காரணம்.

மாநில அரசுக்கு மத்திய அரசால் கலைக்கப்பட முடியாத அதிகாரம் இருந்திருந்தால் கூட, தமிழ்நாடு இறுதிப் போரில் முக்கிய பங்கை ஆற்றியிருக்க முடியும்.

ஈழத் தமிழர்கள் தமது தோல்வியின் காரணத்தை அரசு, அரசாங்கம், அரசியல், உலக ஒழுங்கு என்பவற்றில் தேடத் தொடங்கியிருக்க வேண்டும். ஆனால் திட்டமிட்ட முறையில் அவர்கள் தனிநபர்களை நோக்கி திருப்பி விடப்பட்டார்கள்.

போர் முடிந்த பிற்பாடு, எந்த எந்த அதிகாரங்கள் இல்லாததால் தமிழ்நாட்டு அரசினால் ஈழப் படுகொலையை தடுக்க முடியாது போனது என்பதை ஆராய்ந்து, அந்த அதிகாரங்களை பெறுவதற்கான போராட்டங்கள் அல்லவா தமிழ்நாட்டில் ஆரம்பிக்கப்பட்டிருக்க வேண்டும்? அப்படி எங்காவது ஒரு போராட்டம் நடத்தப்பட்டதா? ஆகக் குறைந்தது அது பற்றிய கோரிக்கைகளாவது விடப்பட்டதா? எதுவும் இல்லை.

“தமிழ்நாட்டினால் உதவ முடியாது போனதன் காரணம் கருணாநிதி ஒரு துரோகி” என்று குறுகிய பதில் அளிக்கப்பட்டது. தமிழர்கள் மடையர்கள் ஆக்கப்பட்டார்கள். உள்மோதல்கள் தூண்டி விடப்பட்டன. இதனால்தான் “கருணாநிதி ஒரு துரோகி’ என்கின்ற அரசியலை நான் திட்டமிட்ட சதி என்கிறேன்.இந்த அரசியலால் தமிழர்கள் திசைதிருப்பப்பட்டது மட்டும் நடக்கவில்லை, பெரியளவில் பிளவுபடுத்தப்பட்டார்கள்.

எம்ஜிஆர் விடுதலைப் புலிகளுக்கு மிகவும் ஆதரவாக இருந்தார். ஆனால் அவருடைய தொண்டர்கள் மத்தியில் ஈழப் போராட்டம் பற்றி தெளிவு உருவாக்கப்படவில்லை. ஆனால் திமுகவில் அப்படி அல்ல.

கலைஞர் கருணாநிதியிடம் விடுதலைப் புலிகள் பற்றி பல கசப்புகள் உள்ளன. ஆனால் அவருடைய தொண்டர்களிடம் ஈழப் போராட்டம் பற்றிய தெளிவு உருவாக்கப்பட்டது. ஈழம் பற்றி பல பயிற்சிப்பட்டறைகள் நடத்தப்பட்டன.

“பிரபாகரன் ஒரு கொலைகாரன்’ என்று ஜெயலலிதாவால் சொல்ல முடியும். அவருடைய தொண்டர்கள் அதை எதிர்க்க மாட்டர்ர்கள். ஆனால் கலைஞரால் அப்படி சொல்ல முடியாது. அவருடைய பெரும்பான்மையான தொண்டர்களிடம் இருந்து பலத்த எதிர்ப்புக் கிளம்பும்.

ஈழத்திற்கு ஆதரவான போராட்டத்தை யார் நடத்தினாலும், அங்கே போய் நிற்கின்ற தொண்டர்கள் இவர்கள்.
„கருணாநிதி ஒரு துரோகி’ என்று மிகவும் கீழ்த்தரமானதும், மோசமானதுமான பரப்புரைகளின் ஊடாக இத்தகைய திமுக தொண்டர்களுக்கும் ஈழத் தமிழர்களுக்கும் இடையில் ஒரு இடைவெளி உருவாக்கப்பட்டது.

இரண்டாவதாக தமிழ்நாட்டின் அரசியல் காரணமாகவும், சமூகநீதிப் போராட்டங்கள் காரணமாகவும் கலைஞரோடு இணைந்து செயற்படுகின்ற வீரமணி, பேராசிரியர் சுபவீர பாண்டியன் போன்றவர்கள் மீதான தாக்குதல்களும் திட்டமிட்டு மேற்கொள்ளப்பட்டு, அவர்களும் ஈழத் தமிழர்களிடம் இருந்த தள்ளி வைக்கின்ற வேலை நடந்தது.

இன்று நடப்பதாக சொல்லப்படுகின்ற ராஜதந்திரப் போரில் தமிழ்நாட்டின் அறிஞர்கள் முக்கியமான பங்கை அளித்திருக்க வேண்டும். சுபவீரபாண்டியன் போன்றவர்கள் ஐநா சபைக் கூட்டங்களில் “லொபி” வேலைகளை செய்திருக்க வேண்டும்.
ஆனால் அதற்கெல்லாம் வாய்ப்பு இல்லாதபடியான சூழ்நிலை திட்டமிட்டு உருவாக்கப்பட்டது.

இப்படி தமிழ்நாட்டின் பெரிய கட்சிகளில் ஒன்றான திமுகவும், அதன் ஆதரவு அமைப்புக்களும் ஈழப் போராட்டத்தில் தள்ளி வைக்கின்ற அரசியல் நடந்தது.

இந்த சதி என்பது திமுக மற்றும் ஆதரவு அமைப்புக்களை மையப்படுத்தி மட்டும் நின்றுவிடவில்லை. அது இன்னும் நீண்டு சென்றது. திமுக எதிர்ப்பைக் கொண்டிருக்கும் கட்சிகள், இயக்கங்களையும் குறி வைத்தது.

திராவிட எதிர்ப்பு, வந்தேறி எதிர்ப்பு என்னும் பெயர்களில் கொளத்தூர் மணி, வைகோ போன்றவர்கள் குறி வைக்கப்பட்டார்கள். இந்த அரசியலும் ஈழத்தின் பெயரிலேயே நடத்தப்படுகின்றது.

இந்த வேலைக்கு சீமான் போன்றவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள். இன்றைக்கு ஜெனிவாவில் கொடி பிடித்துக் கொண்டிருக்கின்ற ஒரு ஈழத் தமிழனைக் கேட்டால் “கருணாநிதி, வைகோ, வீரமணி, சுபவீரபாண்டியன், கொளத்தூர் மணி என்று எல்லோருமே துரோகிகள்”என்பான். “சீமான் மட்டுமே ஒரே தலைவர்” என்பான்.

யுத்தம் முடிந்தவுடன் ஈழத்தமிழர் ஆதரவு சார்ந்து உலகத் தமிழர்களிடம் ஒரு பெருந் திரள்வு நடந்திருக்க வேண்டும். திட்டமிட்ட முறையில் அது இல்லாமல் செய்யப்பட்டது. இன்றைக்கு தமிழ்நாட்டில் ஈழ ஆதரவு போராட்டத்தை ஒரு சிறய குழுவிடம் ஒப்படைத்து, அதை சிதைத்து விடுகின்ற சதி நடந்து கொண்டிருக்கிறது.

கலைஞர் மீது எனக்கு ஆயிரம் விமர்சனங்கள் உண்டு. தமிழ்நாட்டில் எனக்கு பிடித்த அரசியல்வாதிகள் முதலில் வைகோதான் இருக்கிறார்.

ஆனால் பல மாயைகளை உண்மை என்று ஈழத் தமிழர்கள் நம்ப வைக்கப்படுகிறார்கள். „திராவிட எதிர்ப்பு, சீமான் தமிழ்நாட்டின் பெரிய சக்தி’ என்கின்ற மாயைகள் உடைந்து போக வேண்டும் என்பதற்காகவாவது கலைஞர் இந்தத் தேர்தலில் வெல்ல வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்.

கலைஞரின் வெற்றி ஈழத் தமிழர்களை தமிழ்நாட்டின் அரசியல் பற்றி சரியாக கற்பதற்கு தூண்டும் என்று நம்புகிறேன்.
முட்டாள்களாக இருந்து கொண்டு எம்மால் எந்த விடுதலையையும் அடைய முடியாது.

வி. சபேசன், புலம் பெயர் ஈழத்தமிழன்