Monthly Archives: June 2014

பிராமணாள் கபே! -கி.தளபதிராஜ்

ஜாதிப்பெயரில் பல நிறுவனங்கள் செயல்படுகின்றன. அப்படி தங்கள் ஜாதிப்பெயரை வெளிப்படுத்துவதை பெருமையாக கருதுகின்றனர்.ஆனால் பிராமணர்கள் பயன்படுத்தக்கூடாதா? பிராமணர்கள் மற்றும் பிராமணீயத்திற்கு எதிராக திராவிடர்கழகம் போன்ற அமைப்புகள் பேசுவதற்கு தடைவிதிக்கவேண்டும் என சிவகாசிப் பார்ப்பனர் ஒருவர் மதுரை உயர்நீதிமன்றத்தில் வழக்கு தொடர்ந்துள்ள செய்தியை இன்றைய நாளிதழ்கள் வெளியிட்டுள்ளன.

எந்த சாதிப்பெயரையும் பொது இடங்களில் பயன்படுத்தக்கூடாது என திராவிடர் இயக்கம் வலியுறுத்தி வந்ததால்தான் கடந்த திராவிட இயக்க ஆட்சிக்காலங்களில் பெரும்பாலான தெருக்களின் பெயர்களில் ஒட்டி இருந்த சாதி வால் நறுக்கப்பட்டது. தற்போதும் இந்த நிலை தனியார் நிறுவனங்களில் தொடர்வது விரும்பத்தக்கதல்ல என்பதோடு அகற்றப்படவேண்டியவை என்பதிலும் இருவேறு கருத்துக்கு இடமில்லை. ஆனால் நாடார் மெஸ்சும், தேவர்ஸ் பிரியாணி கடையும், பிராமணாள் கபேயும் ஒன்றா?

தேவரும், நாடாரும், அய்யரும்,அய்யங்காரும் சாதிப்பெயர்கள்.பிராமணாள் என்பது சாதிப்பெயரா? வர்ணாசிரம தர்மப்படி இந்துக்கள் பிராமணன், வைசியன், சத்திரியன், சூத்திரன் என நான்கு வருணங்களாக பிரிக்கப்பட்டிருக்கிறது. காலப்போக்கில் வைசியனும், சத்திரியனும், மறைந்து பிராமணன், சூத்திரன் என்கிற இரண்டு வர்ணங்கள் மட்டுமே இருப்பதாக கூறப்படுகிறது. சூத்திரன் என்பவன் அடிமை . போரில் புறமுதுகிட்டு ஓடியவன். பிராமணர்களுக்கு சேவகம் செய்யக்கூடியவன். பிராமணர்களின் வைப்பாட்டி (தேவடியாள்) மக்கள். என்று மனுதர்மத்தில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. எனவே ஒருவன் தன்னை பிராமணன் என்று சொல்லிக்கொள்வானானால் மற்றவர்கள் சூத்திரர்கள் எனப் பொருள்பட்டுவிடும் என்பதாலேயே பிராமணாள் என்கிற சொல்லை எதிர்க்கிறோம்.

கடந்த அறுபது ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே தந்தை பெரியார் அவர்கள் பிராமணாள் கபே பெயர்ப்பலகை அழிப்புப் போராட்டத்தை அறிவித்தார்கள். சென்னையில் இயங்கி வந்த பிராமணாள்(முரளி)கபே முன்பு நடைபெற்ற தொடர் போராட்டத்தில் ஏராளமானோர் கைதுசெய்யப்பட்டனர்.தமிழ்நாட்டின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் திராவிடர் கழகத் தோழர்கள் இந்தப்போராட்டத்தில் கலந்து கொள்ள சென்னை நோக்கித்திரண்டனர். எங்கள் ஊர் மயிலாடுதுறை தோழர்களும் பலர் அதில் இடம்பெற்றிருந்தனர். அவர்கள் சென்னையில் தங்கவைக்கப்பட்டு தினசரி ஐம்பது தோழர்கள் புறப்பட்டு முரளிகபே வாயிலில் நின்று வாடிக்கையாளர்களிடம் தமிழர்களை இழிவுபடுத்தும் கடைக்கு செல்லவேண்டாம் எனக்கேட்டு மறியலில் ஈடுபட்டனர்.

கடைத்தொழிலாளர்கள் மூலம் கழகத்தோழர்களைத் தாக்கிய வன்முறை சம்பவங்களும் நடைபெற்றது. போராட்டம் தொடர்ந்தது. தொடர்ந்து கடையை நடத்தஇயலாத நிலையில் கடை உரிமையாளர் தந்தை பெரியார் அவர்களிடம் நேரில் வருத்தம் தெரிவித்து கடையின் பெயர்ப்பலகையை மாற்றினார். அதனைத்தொடர்ந்து அங்கங்கிருந்த ஒன்றிரண்டு பிராமணாள் பெயர்ப்பலகைகளும் காலப்போக்கில் மறைந்து போனது.

தற்போது 60 ஆண்டுகளுக்கு பின்னர் ஆரியம் கோலோச்சுகின்ற நிலையில் பார்ப்பணீயம் படமெடுத்தாடத் துவங்கியிருக்கிறது. ஆரியபவன்களும், உடுப்பி ஹோட்டல்களும் கூட நம்நாட்டில் இருக்கத்தான் செய்கின்றன. தேவைப்படும்பொழுது அவற்றை எதிர்த்தும் கிளர்ச்சிகள் நடைபெறுவது உண்டு. அது வேறு, பிராமணாள் கபே அழிப்பு என்பது இன இழிவு ஒழிப்பு!. மானஉணர்வுள்ள, சுயமரியாதை உள்ளம் கொண்ட எவனும் இதை சகித்துகொண்டிருக்க முடியாது. எதிர்த்துப் போராடவே செய்வான்.

அம்பாஸிடர்! -கி.தளபதிராஜ்

அம்பாஸிடர் கார் உற்பத்தியை கடந்த ஓரிரு தினங்களுக்கு முன்னர் அந்த நிறுவனம் நிறுத்தியதைத் தொடர்ந்து பல்வேறு பதிவுகள் பத்திரிக்கைகளில்! அகலா நினைவாய் அப்படியொரு அம்பாஸிடர் பயணம் என் வாழ்விலும் நடந்தது. மீண்டும் அந்த நினைவுகள் நிழலாடுகிறது.

மயிலாடுதுறையிலிருந்து சென்னையை நோக்கிய முதல் பயணம் அது. 1973 டிசம்பர் 24 ! அப்போது எனக்கு வயது ஒன்பது. தந்தை பெரியார் அவர்கள் உடல்நலக்குறைவால் வேலூர் அரசு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். அவரது உடல்நிலை மோசமடையவே தலைமைக்கழகத்திலிருந்து வந்த அழைப்பால் முதல்நாள் இரவே வேலூருக்குப் பயணமானார் கவிஞர்(கலி.பூங்குன்றன்). மறுநாள் விடியற்காலை வீட்டிற்கு வந்த தந்தியைப் பார்த்து வீடே அதிர்ந்து போனது. அறிவுலக ஆசான் தந்தை பெரியார் அவர்கள் நம்மை விட்டுப் பிரிந்து ஆளாத்துயரத்தில் ஆழ்த்திய செய்தியை சொன்னது அந்த தந்தி. அப்பா வாசலில் சோகமாய் அமர்வதும் இடையிடையே நண்பர்களுடன் ஏதோ கலந்தாலோசிப்பதுமாக பரபரப்பாக இருந்தார்.

அப்பாவின் நண்பர் நெல்லுமண்டி கணேசன் அவர்களின் அம்பாஸிடர் கார் சரியாக 7 மணிக்கு எங்கள் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றது. அவசரஅவசரமாக அப்பா அந்தக்காரில் ஏறி அமர்கிறார். நான் அவரையே ஏக்கத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறேன். திடீரென காரிலிருந்து இறங்கியவர் ஒரு ரூபாய் சலவை நோட்டை என் பையில் தினித்துவிட்டு மீண்டும் காரில் ஏறி புறப்பட்டுவிட்டார். புறப்பட்ட காரையே வெறித்தவனாய் கார் சென்ற திசைநோக்கி சாலையில் கண் பதித்து வீட்டு வாசலிலேயே அமர்ந்திருக்கிறேன். பத்து பதினைந்து நிமிடங்கள் கடந்திருக்கும். மீண்டும் அதே கார்! வீட்டு வாசலில்!. என்ன நினைத்தாரோ? அப்பா என்னையும் அந்தக்காரில் அள்ளிக்கொண்டு சென்னையை நோக்கிப் புறப்பட்டார்.

பல்லாயிரக்கணக்கானோரின் கண்ணீரில் மிதந்தது பெரியாரின் இறுதிப்பயணம் ! ஏராளமான பெரியவர்களும், தாய்மார்களும் துக்கம் தாளாது துவண்டனர். எனது அத்தை சுசீலா அங்கே நடுரோட்டில் தலையில் அடித்துகொண்டு அழுது புறண்ட காட்சி இப்போதும் என் மணக்கண்ணில் வந்து போகிறது.

அன்றையதினம் நடந்த மற்றொரு நிகழ்ச்சி!
தந்தை பெரியார் அவர்கள் உடல்நலக்குறைவால் வேலூர் அரசு மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்ததை அறிந்த ஒரு பார்ப்பன ஆசிரியர் “ராமசாமி நாய்க்கன் இறந்தால் உங்களுக்கு சாக்லேட் உண்டுடா” என மயிலாடுதுறையில் தனது வகுப்பறையில் சொல்ல அங்கு பயின்ற நமது இயக்க குடும்ப மாணவர்கள் அதை அப்படியே கழகத்தோழர்களிடம் சொல்லியிருந்தனர். பெரியார் அவர்கள் இறந்த செய்தி கிடைத்ததும் நமது தோழர்களுக்கு அந்தப் பார்ப்பன ஆசிரியரின் ஞாபகம் வந்துவிட்டது.

கழகத் தோழர்கள் நாகராஜ்,ரெங்கராஜ்,குண்டு கலியபெருமாள், கண்ணன், தியாகராஜன் மற்றும் சிலர் அவர் வீட்டுக் கதவைத்தட்டி, அவரை வெளியே அழைத்து “பெரியார் மறைந்து விட்டார். இனிப்பு எங்கே? இனிப்பு எங்கே?” எனக் கேட்டு அவரை நைய புடைத்து விட்டனர். அந்த பார்ப்பனர் அப்படி தான் சொல்லவே இல்லை என்று மறுத்ததையும், தன் வீட்டுக்குள் ஓடி ஒளிந்ததையும் இரண்டு தினங்கள் கழித்து நாங்கள் ஊருக்கு திரும்பியதும் எங்கள் வீட்டுவாசலில் அமர்ந்து கழகத்தோழர்கள் அப்பாவிடம் சொல்லிச் சொல்லி சிரித்துக்கொண்டிருந்தது காதில் விழுந்தது. அந்தத்தோழர்களில் சிலர் பெரிய அரசு அதிகாரிகளாக பணியாற்றி தற்போது ஓய்வும் பெற்றுவிட்டனர் என்பதை நினைக்கையில் உடல் சிலிர்க்கிறது.

என்ன தோழர்களே! எனது அம்பாஸிடர் பயணம் எப்படி?